Page images
PDF
EPUB

OPERA

AD OPTIMORUM LIBRORUM FIDEM EDIDIT PERPETUA ET ALIORUM
ET SUA ADNOTATIONE ILLUSTRAVIT DISSERTATIONEM DE
VIRGILII VITA ET CARMINIBUS ATQUE INDICEM RERUM

LOCUPLETISSIMUM

[merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small]

P. VIRGILII MARONIS

A E NEI S.

LIBER PRIMUS.

ARGUMENTUM.

Troia capta Aeneas, Anchisae et Véneris filius, vir singulari pietate parique fortitudine praeditus, quum erroris sui anno septimo per mare Tyrrhenum a Sicilia in Italiam navigat, immissa ab Acolo, rege ventorum, rogatu Iunonis gravissima tempestate, ad Libycum litus adpellitur (1–158.); et egressus in terram septem ingenti magnitudine cervos sagittis prosternit, singulosque in singulas naves (tot enim ex dispersa classe collegerat) aequaliter distribuit; socios deinde, longis iam erroribus fatigatos, spe suturae quietis ad tolerandum, quod reliquum esset laboris, hortatur (159 — 222.). Tum Venus Aeneae sui Troianorumque causam apud Iovem agit, omniumque calamitatum illarum culpam Iunoni attribuit; unde Iupiter, reserata fatorum serie, spe felicis posteritatis potentiaeque Romanorum dolorem filiae consolatur (223 — 304.). Cuius oratione confirmata Venus Aeneae, locorum ignaro et explorandae regionis causa postero die huc illuc oberranti, obviam praebet, naves dispersas salvas esse nuntiat, ostenditque non procul illinc abesse Carthaginem, quam tunc in jis locis condebat Dido (305---409.). Aeneas itaque, matris beneficio cava nube cinctus, una cum Achate Carthaginem ingreditur, ubi et socios salvos comperit, et a Didone benigne excipitar (410-656.). Venus tamen, quod neque Iunonio hospitio neque muliebri inconstantiae satis fidebat, sopito in Idaliae lucis Ascanio, qui a navibus in convivium arcessebatur, pro eo Cupidinem substituit, qui inter amplexus et oscula latenter reginae amorem inspirat Aeneae (657 — 756.).Heyn.

sese

Ille ego, qui quondam gracili modulatus avena

Quatuor illos versus, quos Heynii Censura editionis Wagner., Ephem. exemplum secuti typorum diversitate lit. Hal. a. 1835. ch. 185. p. 257 sq. ab reliquis distinximus, Ille ego inserta), Hildebrandi (in Censura edit. horrentia Martis, non esse Virgilii, meae, quam exhibent Iahnii Annall. sed a Grammatico aliquo assutos, Vol. XXVI. fasc. 1. p. 157 sqq.) Heinsii, Burmanni utriusque, Kootenii Süpflii, Peerlkampii aliorumque est (in singulari de his verss. Dissert. sententia, qui eos, ab aliquot sane Franeq. 1770. edita), Heumanni (Poe- Codd. (inter quos Medic.) omissos, cil. T. II. p. 378.), Marklandi (ad et Virgilii ingenio indignos esse et Stat. Silv. V, 3, 8.), Heynii, Schira- epici carminis gravitati adversari cen chii (Clav. Virg. p. 426.), Graseri (in sent. Sed leguntur illi in Rom., PaVIRGIL. PARS II. ED. III.

1

« PreviousContinue »