Page images
PDF
EPUB

20 Tityte, coge pecus; tu post carecta latebas.

DAMETAS.

An mihi cantando victus non redderet ille,
Quem mea carminibus meruisset fistula, caprum?
Si nescis, meus ille caper fuit; et mihi Damon
Ipse fatebatur; sed reddere posse negabat.

MENALCAS.

25 Cantando tu illum? aut umquam tibi fistula cera

Juncta fuit? non tu in triviis, indocte, solebas
Stridenti miserum stipula disperdere carmen?

DAMETAS.

Vis ergo, inter nos, quid possit uterque, vicissim

Experiamur? ego hanc vitulam (ne forte recuses, 30 Bis venit ad mulctram, binos alit ubere fetus)

Depono: tu dic, mecum quo pignore certes.

MENALCAS.

De grege non ausim quidquam deponere tecum:
Est mihi namque domi pater; est injusta noverca;

Bisque die numerant ambo pecus, alter et hædos. 35 Verum, id quod multo tute ipse fatebere majus,

(Insanire libet quoniam tibi) pocula ponam

ex

bent. 20. Tityre, coge pecus, quod disper- disperdere invidiose pro canere.

in triviis, sum vago discursu palabatur; tacite vero eo multo minus in certamine. ipso indicabat, furem adesse, qui caprum ex 28 vicissim h. 1. per vices, alterne; ad grege dolo interciperet. Tityrum vero Da- amæbæum carmen referendum. cf. 'Ecl. monis servum intelligere debemus, aut eum V. 50. Damnoetas vaccam in sponsione colcerte, qui ejus pecus pasceret. Carer apud locat. cf. Theocr. VIII. 11. sq. 30. Catull

. cum junco, apud Colum. cum filice Theocr. I. 25. 26. Est autem juvenca didumajungitur; Georg. III. 231. acuta appellatur ; róxoso aliter quam apud Theocritum, in quo videtur itaque junci genus esse commune. és do néalas positum est, ut tantum lactis ex

23 Si nescis, h. ut hoc scias, ne hoc ig- uno mulctu proveniat, quantum ad duo mulcnores. Ovid. Epist. XX. 150. 25. Can- tralia replenda satis sit. 31. pignus dictum pro lando tu illum * vicisse te ais? cf. Theocr, sponsione. cf. Theocr. VIII. 14. sq. V. 5. 26. in trivüs- miserum addita intel- 34 alter et hædos, fetum pecoris h. malige, ut efficiat, ea esse quam vilissima; uti trum caprarum, numerat. 36. Insanire scil.

Fagina, cælatum divini opus Alcimedontis:
Lenta quibus torno facili superaddita vitis

Diffusos edera vestit pallente corymbos.
40 In medio duo signa, Conon; et, quis fuit alter,

Descripsit radio totum qui gentibus orbem;
Tempora quæ messor, quæ curvus arator haberet ?
Necdum illis labra admovi, sed condita servo.

Ita fere ap.

[ocr errors]

22. 23.

mecum certando. pocula ponam. aut pluralis ceo seu baccis ornati (cf. Bentl. ad Horat. Ep. pro singulari positus aut sunt duo pocula ; I. 19. 10.) volvuntur circa illum (helichrypræferam tamen prius.

sum), florem eum implicant. 38 Lenta quil us torno f. h. 1. agitur de Nemesian. Ecl. III. 18. 19. vitea serta plipastoris opere, qui nec torno tornare poculum, cantur corymliis. Cf. sertum Theocr. III. nec cælo uti potuit, sed scalpello, quo et excavavit illud et cælavit, exsculpsit in poculi 40 In medio duo signa, Conon. Fuit exteriore area opus anaglyphum. Est adeo Conon celeberrimus mathematicus et astrotornus h. 1. parum proprie dictus pro scalpro, nomus, qui circa Ptolemæi Philadelphi temseu cultro pastoritio ad scalpendum adhibito. pora vixit, cujus Archimedes aliquoties, tamJam reliqua ita jungenda: quilus, h. cui po- quam sibi amicissimi et doctissimi hominis, culo, vitis lenta superaddita, exsculpta; torno et Catullus de coma Beren. v. 7. ex Callimafacili, ope scalpelli, quod facili h. e. docia cho mentionem fecit. quis fuit alter—de et perita manu tractatur. vestit corymlos celebri astronomo loqui eum necesse est, qui diffusos hedera pallente, explicat se supra he- cæli plagas, ortus occasusque siderum, et anni deram, cujus corymbi diffusi sunt, eamque tempora in agricolarum usum descripserit. adeo implicat suis racemulis. Scilicet ana- Ad Aratum (male Ptolemæus interponitur, glyphum erat ita factum, ut, collocatis in me- qui CL annis serius vixit), Eudoxum, Servius, dio duorum hominum signis, oras ambiret alii ad Hesiodum, Anaximandrum, Archivitis hedere implicita. Corymbi sunt ra- medem, referunt. Jam Archimedem facemi hederæ in orbem circumacti, ut Plin. miliarem Cononis fuisse, et sphæram e 16. 34. et acinis ac baccis, qui fructus hede- vitro confecisse, constat vel ex Claudiano ræ, quas uvas vocant, graves. Hedera dicta epigr. 86. verum, eum rem rusticam sua pallens, quia genus ejus albo colore conspici- arte adjuvisse, memoriæ tradidit nemo; quod tur; namque est alia nigro colore, et nigro contra in Aratum cadit, qui astronomicas raaut croceo fructu. Vitis autem explicare se tiones ad usum agricolarum transtulit, cujuset serpere super racemos diffusos hedera, h. que phenomena et prognostica, propter utili

, , est, atque ita ambire duas cælatas imagines nium, celeberrima inter veteres fuere, et, Cononis et Arati. Erat in his ante oculos cum fastorum et Kalendariorum usus non Maroni locus Theocriti 1. 29. sqq. quem tantus nec tam frequens esset, utilissima esse h. I. illustratum dabo: Ibi in cissybii, quod debuere. Forte tamen radius melius trimajus vas erat pastoritium, superficie tres buitur Eudoxo, quippe astronomo. Laudabat sunt areæ: quarum prima mulierem seden- Schrader. locum Avieni : Hic primus Cnidii tem inter duo amatores cum ipsa amatorie radium ducis intulit astris Mortalemque loqui expostulantes exhibet, in altera piscator rete docuit convexa deorum. Radius enim proprie trahit mari, in tertia vinea est cum puero geometrarum virga est, qua in pulvere formas custode. Totum poculum ambit acanthus delineabant; nec in aliam rationem intelliflexibus suis : ad summam oram hedera et gendum videtur, quando Uranix signis, aut, helichrysus sunt implieitæ inter se mutuis uti sollenni more fit (cf. Æn. VI. 851.), astronexibus : ex his expressit illa Maro; Tū nomis tribuitur, cum et figuris et numeris περί μεν χείλη μαρύεται υψόθι κισσός, αnlit opus habeant. Ceterum certavit cum his oram vasis hedera, xe còs inexpúow xexovir• Popius Pastoral. I. 35. sq. qui etiam minus péves, flore helichryso (de quo quomodo du- ambitiose nonnulla dixisse videri potest. At bitare possunt, qui Idyll. II. 78. legerant?) v. 42. allusuin esse videri potest ad Hesiorestita, implicita. α δε έλιξ αγαλλομένα καρπώ deum E. 384. Πληϊάδων-επιτελλομενάων, κροκόεντι ειλείται κατ' αυτόν, hedere autem Αρχεσθ' αμητά, αρότοιο δε, δυσσομενάων. racemuli, corymbi diffusi hedera, fructu cro 43. conversa ex Theocr. eod. I. v. 59. 60.

DAMETAS.

Et nobis idem Alcimedon duo pocula fecit, 45 Et molli circum est ansas amplexus acantho;

Orpheaque in medio posuit silvasque sequentis.
Necdum illis labra admovi, sed condita servo.
Si ad vitulam spectas, nihil est, quod pocula laudes.

MENALCAS.

Numquam hodie effugies; veniam, quocumque vocaris. 50 Audiat hæc tantum, vel qui venit, ecce, Palæmon.

Efficiam posthac, ne quemquam voce lacessas.

DAMETAS.

Quin age, siquid habes, in me mora non erit ulla;
Nec quemquam fugio: tantum, vicine Palæmon,
Sensibus hæc imis, res est non parva, reponas,

PALÆMON.

55 Dicite: quandoquidem in molli consedimus herba;

Et nunc omnis ager, nunc omnis parturit arbos,
Nunc frondent silvæ, nunc formosissimus annus.
Incipe, Damæta; tu deinde sequere, Menalca.
Alternis dicetis ; amant alterna Camænae.

44 Invidia punctus hic duo pocula pro 49 Numquam hodie effugies: verba a uno commernorat, verum ambo, ut apparet, Nævio mutuata esse ap. Macrob. VI. 1. asseeodem exeinplo facta. Pro vite hedere im- ritur p. 576. veniam quocunque vocaris : plicita nunc ambit ora acanthus; in media quod vulgo, descendere ad omnia, h. I. omni poculi area Orpheus cantans effictus. Est conditione proposita tecum certabo: modo autem Acanthus apud Virgilium et plantæ arbiter certaminis adsit! 50. Audiat hæc Agyptiacæ, ex acaciarum genere, v. Georg. tantum—volebat subjicere aliquis, vel nomen II. 119. et herba silvestris hortensisque ac pastoris alicujus, cumque circumspicienti se topiariæ genus, hic et Ecl. IV. 20. Georg. IV. offerret Palæmon, vel hic Palamon, inquit, 123. et 137. 45. Mollis ad artificis facilem audiat, qui ecce venit. cf. Theocr. V. 62. VIII. et lesem manum referri contendit Burm. ni- 25. sqq. mis docte; nam mollis est proprium ex acanthi 52 siquid habes. Eadem formula Ecl. IX. lubrica et flexuosa natura epitheton; vide 32. V. 11. 53. Nec q. fugio judicem recuso. modo laudatum locum Georg. IV. 137. et ap. 56. et nunc o. ex Bione Idyll. VI. 17. slags Theocr. I. 55. unde hæc expressa, izos távra xúsi, sárt siagos ádia Brasí. CF. exerðos. 48. Si ad vitulam spectas, h. si Popius Pastor. IV. 5. 58. Theocr. IX. 1. 2. tamen poculum tuum ad juvencam exigis, 59. Alternis, di dire ou Baior, Theocr. VIII. cum ea comparas: non est quod illud vitula 61. amant alterna Camæne ; notum Homeri potius habeas; nec opus est, ut ego, etsi duo Iliad. a, 604. Moráar 3', as cisidov ápsibójepocula et ipse habeo, alterum ex iis pro spon- vai oti narin. sione ponam.

с

DAMETAS.

60 Ab Jove principium Musæ: Jovis omnia plena.

Ille colit terras; illi mea carmina curæ.

MENALCAS.

Et me Phæbus amat: Phæbo sua semper apud me
Munera sunt, lauri, et suave rubens hyacinthus.

DAMETAS.

Malo me Galatea petit, lasciva puella ; 65 Et fugit ad salices, et se cupit ante videri.

MENALCAS.

At mihi sese offert ultro, meus ignis, Amyntas;
Notior ut jam sit canibus non Delia nostris.

DAMETAS.

Parta meæ Veneri sunt munera: namque notavi
Ipse locum, aëriæ quo congessere palumbes.

MENALCAS,

70 Quod potui, puero silvestri ex arbore lecta

Aurea mala decem misi; cras altera mittam.

60, 61 Esse versum 60. ex principio Phæ- fusus est. cf. Æn. VI. 724. sqq. Cura nomenorum Arati translatum, jam Servius vero illi carmina. Novum hoc, si bene memonuit. quamquam colorem ex Theocr. V. mini certe non vulgare Jovem carmina curare. 80-83. mutuatus esse, et quoad prima verba Forte dictum respectu Musarum in Olympo respexisse ad Idyll. XVII. 1. videri potest ; et canentium. Qui sit 63. Hyacinthus, v. ad a laudibus Jovis carminum initium facere sol- Ecl. II. 18. laurus ib. ad 54.; utramque in lenne antiquioribus. v. Pindar. Nem. Od. 2. dei gratiam et honorem colere ait. princ. Dixerat vero Aratus, Jovis omnia 64, 65 Ex Theocr. V. 88. sq. ubi aeños plena esse, ex Stoicorum mente, dum animam inartü ex hoc ipso Virgilii loco defenditur; mundi intelligeret, quæ universum hoc per- et VI. 6. sqq. ubi admodum suaviter exmearet, cf. Georg. IV. 220.; audiverat enim pressum. 67. Delia nomen amicæ, quæ freStoicos, Dionysium Heracleotam, et Per- quenter pastorem suum conveniebat, more sæum Citieum. Attamen in indocti pastoris antiquo; cf. Ecl. VII. 40. cui alter suam ore videntur hæc nimis esse subtilia. Om- opponit, nominans eam Venerem. Versus nino illud zárta Señv arúgn elvei varia sen- 68. sq. ex Theocr. V. 96. sq. 69. quo contentia dictum occurrit, saltem inter philo- gessere p. Notandum absolute dictum pro sophos ; ut difficile sit definire, quo sensu a vulgari mdum congerere; advocat Burm. Hopoëta pastoris ore dictum sit. Colete terras rat. Od. III. 4. 19. collata myrtus, at ibi ea idem dicitur h. curare, seu, cum Servio, tegitur puer dormiens. amare, frequentare et sæpe in iis versari, ut 71 Aurea mala, Theocritus III. 10. unÆn. I. 15. Nisi philosophicum illud in de hæc petita, simpl. unda dicit, ut epitheton animo habuit poëta: Jupiter, s. mens et anima adeo tantum ornatus caussa adjectum, et mundi, omnes terras penetrat; per eas dif- aurea pulchra esse videri possint. De malis DAMETAS.

O quoties, et quæ nobis Galatea locuta est!
Partem aliquam venti divom referatis ad auris.

MENALCAS.

Quid prodest, quod me ipse animo non spernis Amynta, 75 Si, dum tu sectaris apros, ego retia servo?

DAMETAS,

Phyllida mitte mihi; meus est natalis, Lolla:
Cum faciam vitula pro frugibus, ipse venito.

MENALCAS.
Phyllida amo ante alias: nam me discedere Alevit;
Et, Longum formose vale, vale, inquit, Iolla.

DAMETAS,

80 Triste lupus stabulis, maturis frugibus imbres,

Arboribus venti, nobis Amaryllidis irze,

MENALCAS.

Dulce satis humor, depulsis arbutus hædis,

Lenta salix feto pecori, mihi solus Amyntas. tamen Cydoniis (v. ad II. 51.) melle condiri velit, id ex nostrorum hominum elegantiis est. solitis, accipi potest. Mala citrea, s. medica Scilicet hoc vult pastor, obsequium suum intelligi non possunt, quoniam, cum ea arbor fructu carere, cum puer venationi intentus Mediæ propria esse dicatur Georg. II. 126. sit; non suo amori. Cæterum hæc a pastoris nondum ea silvestris Italiæ arlor esse potuit. persona ne aliena sint, vereor. Ea, quæ Galli Oranges appellant, veteribus 76 Intelligenda est Phyllis fuisse sive plane ignota. Martinus, poma Punica, seu serva sive amica lolæ; quam Damætas, quasi granata, significari non temere contendit. præsentem, ad sacrum natalitium venire ju72. Certat cum Theocr. V. 132-135. 73. beat: alter, Menalcas, ut ejus dictis obtrecPartem aliquam n. eorum, quæ locuta est, tet, se etiam amari ab ea dicit, quia se dis• renti, etc. Vota irrita, et verba ac pro- cedente fleverit, ac, tamquam ipsi comes missa, quæ ad nihilum recidunt, noto lo- adhæsura, lolæ amatori valedixerit : Longum quendi more ferre venti dicuntur. Jam pastor vale, vale, o formose lola. Hac ipsa interex omnibus iis blande dictis ac promissis partem pretatione sententia de h. I. nostra satis intelsaltim ratam esse et eventum habere precatur: ligitur. Ea certe ratio unice ferri potest, dum addit dwom referatis ad auris. Vari- 77. Cum faciam vitula pro frugibus. Saavit Theocriteum VII. 93. tá tu nał Zavos crum ambarvale. Georg. I. 345. facere pro ézi Spóvor ngays pópe. Burm. ideo eum fr. píšao imię Aavawr Iliad. a, 444. 79. velle ait ad deorum aures promissa illa perve- Longum vale, Manga zaīze, Claud. Rap. nire, ut puellze perfidiani ulciscantur. 75. Pros. 234. Sis memor, o, longumque vale. ego retia servo; ferebat mos, ut hoc esset ob- so Secundum Theocritea illa Idull, VIII, sequii genus. ut vero, uti nonnullos accipere 57. sqq. 82. de pulsis hædis, h. a lacte removideo, pericula sibi cum eo communia esse tis. Ecl. VII. 15, cf. ad l. 22, arlutus, in

« PreviousContinue »