Page images
PDF
EPUB

ΠΡΩ. Φαίνεται γούν εκ των νυν λεγομένων.

. 159. ΣΩ. Δεύτερον μήν περί το σύμμετρον και καλόν και το τέλεον και ικανών και πάνθ' οπόσα της γενεάς αύ ταύτης εστίν.

ΠΡΩ. "Έοικε γούν.

ΣΩ. Το τοίνυν τρίτον, ώς ή έμή μαντεία, νουν και φρόνησιν τιθείς ουκ άν μέγα τι της αληθείας παρεξέλθους.

ΠΡΩ. "Ισως.

ΣΩ. *Αρ' ούν ου τέταρτα, α της ψυχής αυτής έθεμεν, 11, iii. 251. επιστήμας τε και τέχνας και δόξας ορθας λεχθείσας,

ταυτ'* είναι τα προς τους τρισι τέταρτα, είπερ του αγα-
θου γέν έστι μάλλον ή της ηδονής ξυγγενής

ΠΡΩ. Τάχ άν.
ΣΩ. Πέμπτας τοίνυν, ας ηδονάς έθεμεν αλύπoυς ορισά-

1

θαι *ς.-4 φάσιν ΓΞΣCH, om ΔΠ.-6 γούν XΓΔΛΠΣΒCH : ούν *ς.-C το οm Ε.
-1 αν ταύτης 21ΓΔΛΠΣΒCH : ταύτης αι *s.-€ ή om pr Ξ.-- τεθείς Π.-8 ουν
om 21 et pr ΔΠ.-_h τέτταρα .-- αυτής έθεμεν 20ΔΠ: έθεμεν αυτής *ς.- ορθώς
Σ.-k ταύτας Π. - τα οηι Γ.- η τέτταρα 2ΚΔΠ.-. γε om ΔΔΠ..-0 επιστήμοις

palvetal oŮv) Ficinus, Apparet uti- pla sat multa protulerunt. Adde quæ que Legisse videtur yoûv. Fisch.

collegerunt Henr. Stephan. de Dialecto
čolke yoûv] Ex Eusebio revocavi. De- Attica p. 28. Toup. ad Longin, p. 321.
dit etiam Bekk. Ceteræ editt. omnes Ken. ad Gregor. Corinth. p. 89. ed.
έoικε ούν. STAI.B.

Schæf. Matth. Gr. Gr. $. 450. not. 2.
5. 159. δεύτερον μήν] Αnte δεύτερον At quis tandem hoc iis etiam locis recte
in edit. Ald. nomen Socratis deest. fieri posse existimabit, ubi ex ista struc-
Male. Pro univ apud Euseb. cév. Rectetura summa ambiguitas et obscuritas
habet vulgata. Deip Tédelov ex Eu- euascitur? Hoc igitur debebam Platonis
sebio et Olympiodoro restitui. Euseb. divini manibus, ut particulam in vin-
και το τέλειον και το έκανόν. Αt vero cula conjicerem. Num pietas mea justo
articulus hic non recte iteratur, ubi té- major fuerit, judicent alii. STALB.
λειον και ικανόν ut synonyma ponuntur. πέμπτας τοίνυν, ας ηδονάς κ. τ. λ.]
-Mox Euseb, mutato verborum ordine, Hic proh dolor! jam rursus novis irreti-
και της ψυχής αυτής έθεμεν. Nostrar mur difficultatibus. Quinto loco sit po-
scripturam tuentur vett. editt. omnes. nendas esse voluptates puras, que solo
STALB.

animo percipiantur. Has dicit nomina.
μάλλον [και] της ηδονής] Εditt, omnes tas esse antea καθαράς αυτής ψυχής επι-
μάλλον και της ηδονής. Particulam ή στήμας. At vero nibil hujusmodi in
suspectam habeo. Quæritur enim jam, antecedentibus invenitur. Neque om-
utrum ista cum bono sint conjunctiora, nino intelligere me fateor, quomodo 980-
quam voluptas, neque vero, sintne cum ναι επιστημαι nominari potuerint. Quare
bono magis, quam cum voluptate con- omni dubitatione caret, hic quoque vi-
juncta. Probe quidem memini, particu- tilim aliquod irrepsisse. Si quid corrup-
lam ” post comparativos sæpe numero tum est, corruptum putovocabulum fl-
sequentibus genitivis abundanter inferri, othuas. Sed fateor nullam dum me
ut Soph. Αntig. Τί δ' έστιν αυ κακίον ή invenire potuisse probabilem ejus emen-
κακών έτι. Τhucyd. vii. 77. ήδη τινές dandi rationem. Ιtaque denuo in glos-
και εκ δεινοτέρων και τοιωνδε εσώθησαν, ad sematis suspicionem deveni. Fac enim,
quem locum interptt. Homerica exem.

voc. επιστήμας deesse; nihil certe ade

[ocr errors]

μενοι, καθαρας επονομάσαντες της ψυχής αυτής επιστή-
μας, ταϊς δε αισθήσεσιν επομένας;P

ΠΡΩ. "Ίσως.

ΣΩ. "Έκτη δ' εν γενεά, φησίν Ορφεύς, καταπαύσατε κόσμον αοιδης, ατάρ κινδυνεύει και ο ημέτερος λόγος εν έκτη καταπεπαυμένος είναι κρίσει. το δή μετά ταύθ' ημίν ουδέν λοιπόν πλήν ώς περ κεφαλήν αποδούναι τοίς ειρημένοις.

ΠΡΩ. Ουκούν χρή.

5. 160. ΣΩ. "Ίθ. δή, το τρίτον τω σωτήρι τον αυτόν και. 42. F. διαμαρτυρόμενοι λόγον επεξέλθωμεν."

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

corr Σ, επιστήμης pr Ξ.-P επόμεναι 21.-4 καταπαύσετε Σ et pr Ξ.- ημίν οι π.

1-2

[ocr errors]
[ocr errors]

rit, quod sensum perturbet ; imo omnia νύν δε τέλος επιτεθείκατον παγκρατια-
ita erunt comparata, ut sensus existat στική τέχνη, ubi quod Heind. malit τη
satis idoneus. Verum enim vero gram- παγκρατιαστική τέχνη, mihi quidem νο-
maticam verborum structuram si specta. cabulum τέχνη abjiciendum videtur. Ver-
mus, novæ oboriuntur molestix. Nam bum drodoûvai aliter usurpatur. Id quod
considera, quæso, an ista inter se cohæ- intelliges ex hujusmodi locis : Politic. p.
reant : &ς ηδονάς έθεμεν, αλύπoυς ορισά- 173. Ο καλώς και καθαπερεί χρέως απέ-
μενοι, καθαράς επονομάσαντες της ψυχής δωκάς μοι τον λόγον, προσθείς την εκτρο.
αυτής? Dici saltein debuerat και της πην ολον τόκον και αναπληρώσας αυτόν.
ψυχής αυτής. Verum ne sic quidem Plura hujus generis exempla congessit
omnia in expedito sunt. Dicam igitur, Wyttenbach. ad Julian. p. 210. ed. Lips.
quod sentio. Locus olim ita scriptus Stalb.
fuisse videtur : πέμπτας τοίνυν, ας ηδο- 5. 160, το τρίτον τω σωτήρι Schol.
νάς έθεμεν, αλύπoυς ορισάμενοι, καθαράς Ruhnkenii p. 43. εκ μεταφοράς, inquit,
επονομάσαντες ταϊς δε αισθήσεσιν επο- είρηται του εν ταις συνουσίαις έθους. Σο-
μένας. Ista autern της ψυχής αυτής έπι- φοκλής έν Ναυπλίω καταπλέοντι. Εκιρ-
othuas a sciolo quodam adjecta sunt. νώντο γαρ εν αυταίς κρατήρες τρείς και
Qui quum supra ς. 115. sqq. ad puras τον μεν πρώτον Διός 'Ολυμπίου και θεών
voluptates etiain eas pertinere legisset, 'Ολυμπίων έλεγον, τον δε δεύτερον Ηρώ-
que e litteris et veritatis studio percipe- ων, τον δε τρίτον Σωτήρος: ως ενταύθα τε
rentur; nunc perversa sententia verba και δη και εν Πολιτεία (libr. ix. p. 583.
της ψυχής αυτής επιστήμας in margine Α.) Anecdota Siebenkeesii p. 36. τε-
adscripsit. STALB.

λειος δε και ο Ζευς, ώστε κατά λόγον
έκτη δ' εν γενεά - αοιδης] Estat hic τρίτον τω Διι σπένδεται τε και ο κρατήρ
versiculus in Orphic, Fragm. p. 473. ed. τρίτος τίθεται. Scliol. Pindar. Isthm.
Herm. In Plutarchi t. ii. p. 391. ubi hic Vi. 10. Διός δε σωτήρος έλεγον τον τρί-
Iocus illustratur, pro κόσμον legitur θυ- τον, διά το τους τούτον πίνοντας σταθε,
udv, notante Fischero. STALB.

ρούς γίνεσθαι, Ιdem Scholiasta illud κεφαλήν αποδούναι] Malim πoutari in poculum etiam τέλειον νοcatum esse diεπιθειναι. Sympos. . 12. Επειδή Παυ- cit διά το τέλειον είναι τον τρίτον αριθσανίας, ορμήσας επί τον λόγον, καλώς, μόν. Quod quid significet, declarabit ουχ ικανώς απετέλεσε, δεν με πειράσθαι Photius : Τρίτος κρατήρ, Διός τελείου σω. τέλος επιθεϊναιτω λόγω. Gorg. p. 505. τηρος πρώτος γάρ τέλειος αριθμός και τρία, D. 'Αλλ' ουδε τους μύθους φασί μεταξύ ότι έχει αρχήν και τέλος και μέσην. Cfr. θέμις είναι καταλείπειν, αλλ' επιθέντες Archestrat. apud Αthen. i. p. 29. Β. Χν. κεφαλήν, ίνα μή άνευ κεφαλής περιίη. p. 675. Β. Wesseling. ad Diodor. Sic. Alcibiad, i. p. 105. D. τούτων γάρ σοι Proverbüi vim declarat Scholiast, ad απάντων των διανοημάτων τέλος επιτε: Charmid. (p. 167. Β.) p. 92. το τρίτον θήναι άνευ εμού αδύνατον. Sensu diverso τω Σωτήρι επί των τελείως τι πραττόνlegitur formula Euthydem. p. 272. A.

Cfr. etiam interptt. Hesychii Tpí.

[ocr errors]
[ocr errors]

1ν.

των.

[merged small][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][merged small]

ΠΡΩ. Ποίον δή;

ΣΩ. Φίληβος ταγαθών ετίθετο ημίν ηδονήν είναι πάσαν και παντελή.

ΠΡΩ. Το τρίτον, ώ Σώκρατες, ως έoικας, έλεγες αρτί-
ως τον εξ αρχής

εξ αρχής επαναλαβείν δείν λόγον.
ΣΩ. Ναι, το δέ γε μετά τούτο ακούωμεν. εγώ γαρ δή"

κατιδων & περ νυν δή διελήλυθα, και δυσχεράνας τον Φ11. i. 252. λήβου λόγον ου μόνον αλλά και άλλων πολλάκις μυρίων,

είπον ως ηδονής γε νούς εϊη" μακρά βέλτιόν τε και άμει-
νον τω των ανθρώπων βίω.

ΠΡΩ. Ήν ταυτα.

ΣΩ. Υποπτεύων δέ γε και άλλα είναι πολλά είπον, ως ει φανείη τι τούτοις αμφοίν βέλτιον, υπέρ των δευτερείων να προς ηδονήν ξυνδιαμαχοίμην, ηδονή δε και δευτερείων στερήσοιτο.

ΠΡΩ. Είπες γαρ ούν.

$. 161. ΣΩ. Και μετά ταύτα γε πάντων ικανώτατα τούτοιν ουδέτερον° ικανόν εφάνη.

[ocr errors][ocr errors][merged small]

11. 67.

[ocr errors][merged small][merged small]

- επεξελθόντες pr Δ.-ι το τον rc Σ.-" δεί .-' νυν δή δυσχεράνας ΔΔΠ, νύν
ΓΛΕΣΒCFHw : νυνι *s.-W νούς είη και et pr ΔΠ, νούς αν είη Λ: νούς είη αν *s-
και μακρός 21.- τι ΔΠ: το *s.-1 τούτων 20ΔΠ.--4 γε είπών ταγαθόν πάντων το

[merged small][merged small][ocr errors][merged small]

Tos xpathp. Pierson. ad Mær. p. 72. nam felicitatem non unice absolvat, ta-
Erasmi Adag. p. 571. STALB.

men huie longissime esse anteponendam,
ταγαθών ετίθετο] Recte Βekk. τάγα- -Αld. Βas. I. ώς ηδονής γεννούς. In
θόν. Cfr, ad 5. 1. Rell. editt. αγαθόν. marg. Βas. 1. γε ο νούς. Βas. 2. Ste-
Euseb, έθετο pro ετίθετο.-Paullo post plian. Bekker. γε νούς. STALB.
malim το εξ αρχής επαναλαβείν δείν λό- το τοιούτον] Νon dubito quin pro το
gov legere. Omnes editt. etiam Bekk. scribendum sit ol: quod et Fic. agnoscit.
τον εξ αρχής επαν. δ. λ. Verum et egre STEPH.
desidero articulum id ante deîv, neque ει φανείη τι τούτον] Ita dedi cum
alterum memini locum, in quo articulus Bekk. quod Stephanus conjecerat. Vulgo
tanto spatio a nomine suo distrahatur.- το τούτοιν. Εuseb. τί που τούν. Ρessime.
Mox Εuseb. άπερ νυν διελθ. STALB. Paulo post apud eunder pro υπέρ των

δυσχεράνας κ. τ. λ.] Valde memo- δευτερείων est επί των δευτερείων. STALB.
rabile est, και δυσχεράνας τον Φιλήβου-

. 5. 161. πάντων ικανώτατα] Locum πολλάκις μυρίων. Νamque patet exinde, hunc mendose scriptum esse constat: quid potissimum impulerit philosophum, sed ne hæc quidem mihi satisfacit quæ ut hanc questionem de pretio sapientia affertur ejus lectio, πάντων ικανώτατον et voluptatis deque summo hominis bono κατιδών ταγαθόν, τούτοιν ουδέτερον έκαinstitueret. Significat enim Plato liis vou épávn. Nam ut aliud nibil in ea verbis haud obscure, se Aristippi potis- esset incommodi, non bene cohæreret siinum ejusque amicorum sententiam de eodvn cum nominativo katıdáv: ac divoluptate homini ad vitæ felicitatem cendum esset katıdbytu. usus autem est unice necessaria infringere voluisse, si- hoc participio paulo ante, qnum dixit, mulque ostendere, sapientiam, licet ea, εγώ γαρ δή κατιδών άπερ νυνί διελήλυθα. si voluptates ab illa secretæ sint, huma. Quid si vero dicamus, inavúratov qui

γε

ΠΡΩ. 'Αληθέστατα.

ΣΩ. Ουκούν παντάπασιν εν τούτω τώ λόγω και νους απήλλακτο και ηδονή μη τοι ταγαθόν γε αυτό μηδ' έτε-. ρον αυτοϊν είναι στερομένουν αυταρκείας και της του ικανου και τελέου δυνάμεως;

ΠΡΩ. 'Ορθότατα.

ΣΩ. Φανέντος δε άλλου τρίτου κρείττονος τούτοις εκατέρου, μυρίω γ' αυ νους ηδονής οικειότερον και προσφυέστερον πέφανται νυν τη του νικώντος ιδέα.

ΠΡΩ. Πώς γας ού;

ΣΩ. Ουκούν πέμπτον κατά την κρίσιν, ήν νύν ο λόγος απεφήνατο, γίγνοιτ' άν ή της ηδονής δύναμις.

ΠΡΩ. "Έοικεν.

5. 162. ΣΩ. Πρωτον δέ γε ουδ' ών οι πάντες βόες τε 1. ii. 253. και ίπποι και τάλλα ξύμπαντα θηρία' φωσι τω το χαίρειν διώκειν οίς πιστεύοντες, ώς περ μάντεις όρνισιν, οι

F.-b ικανώτατον ΧΔΠ et pr B.- ου δεύτερον 21.- έτερος Λ.-€ στερομένουν corr Σ, στερόμενον Ξ: στερομένων σ.-f τελείου σ.- άλλου κριτου Λ, αλλοτρίου corr Π.-τούτων ΔΠ.-γ orm ΚΔΠ. και F.-. ουδ' XΓΔΠ et corr ΞΣ : ουκ *s.- θηρία om Π.- ante τω interpungunt ΓΛΣΒCEFH.-η ερώντας XΓΔΠ.

dem esse legendam, eique adjiciendum Sed locus, nisi egregie fallor, mendo Tảyaddv, sed verbum eltov ex præce- occupatur. Ficinus vertit: Et quum in dentibus debere subaudiri ? A tenim ita hac oratione mens et roluptas potestate legendo, particula 8è post tohtow opus sufficientiæ perfectionisque carere visa esset. STEPH.

fuissent, neutram esse bonum ipsum apCornar, e vulgata loci scriptura nul- paruit; sensum scilicet, non singula lam putabat elici posse sensum idoneum. verba seculus. lloc certum puto, pro Unde eum sic esse censebat : Και μετά στερομένων, quod scriptum tenent Αld. ταυτά γε πάντων ικανώτατον κατιδών Βas. 1. 2. recte a Bekkero στερομένουν τάγαθον τούτοις ουδέτερον ικανόν εφάνη. repositum esse. Particulam ye post taAt vero nulla opus esse puto mutatione. raody omittit Euseb. idque recte opiΝamque ικανώτατα non pertinet ad μετά nor. Pro αυτό Heind. Specim. Conject. ταύτα, sed adverbii vim habet, ut solent p. 22. emendat αυτώ sc. νους και ηδονή. interduin neutra adjectivorum pluralia Verum nec ita omnia sana puto. Quoadverbiorum potestatem sustinere, cfr. modo autem locus in integrum restituensi tanti est, Fischer. ad Weller, t. ii. i. dus sit, ipse nondum exputo.-Mox post p. 216. Matth. Gr. Gr. Ş. 260. Itaque Tpítov apud Eusch. inseritur Tivos, et sensum verborum constituo hunc : ac pro ήν νύν ο λόγος απεφήνατο legitur ως postea neutrum horum esse idoneum modo νύν ο λόγος απεφ. Non male. STALB. maxime idoneo apparebat. Ludit in voc. 5. 162. ουκ άν-φωσι τω το χαίρειν έκανόν. Ρτο εφάνη in Euseb. est άνε. διώκειν] Ita Αld. Βas. 1. 2. Quod nemo φάνη. STALB.

non videt rorsus esse solacum. Nec έν τοίτω τω λόγω κ. τ. λ.] De con- magis recte habet, quod dedit Βekk. ουδ' structione cfr. Lysid, p. 200. Β. τούτο αν οι πάντες βόες- φωσι τω το χαίρειν. μεν δή απήλλακται, μη φίλου τινός ένεκα Debebat enim φαίειν αν pro φωσι dici. το φίλον φίλον είναι. Herm. ad Viger. Bekkeri lectionem etiam Cod. Palap. 811. Heind. ad Parmenid. p. 246. lin. apud Creuzer. Mel. t. i. p. 104.

πολλοί κρίνουσι τας ηδονάς εις το ζην ημίν εν κρατίστας είναι, και τους θηρίων έρωτας" οΐονται κυρίους είναι μάρτυρας μάλλον και τους των εν Μούση φιλοσόφω' μεμαντευμένων εκάστοτε λόγων."

ΠΡΩ. 'Αληθέστατα, ώ Σώκρατες, ειρήσθαί σοι νυν ήδη φαμεν άπαντες.

ΣΩ. Ουκούν και άφίετε με;
ΠΡΩ. Σμικρον έτι λοιπόν, ώ Σώκρατες: ου γαρ δή

σύ γε απερείς πρότερος ημών. υπομνήσω δε σε τα λειπόμενα.

πον

ο και οι Π.-P φιλοσόφων Π.-4 μαντευμένων H, μεμαντευομένων Μ.–1 λόγον 21, λόγω Γ.- έτι το λοιπόν 20ΔΠ.-απερείς ΓΞΣΒCEFHW et γρ Δ, απορείς 2(ΔΛ, απαίρεις corr Π: απαρείς *s.

præstat. Heindorf, in Specim. Conject. rog, nota videtur. Steph.
p. 23. emendat : πρώτον δέ γε ουκ αν απαρείς] Βas. 1. 2. Βekk. απερείς.
άπαντες βόες τε και έπποι-- φώσι, το το quod etiam Ficinus legit, qui vertit:
χαίρειν διώκειν. Ιllud minus commode; non debes tanquam jam defatigatus prius,
hoc etiam male. Euscbius habet apôtov quam nos, desistere. Sed verum est
δέ γε ου, καν άπαντες - φωσι τω το χαι- απαρείς. Verbum απαίρειν discedendi
ρειν διώκειν. Ιllud optimum ; in ultimis significatione positum, sapissime legitur.
etiamnum hæreo. Ficinus vertit : Pri- Cfr. Henisterlius. ad Lucian. t. i. p. 296.
mum tamen locum voluptati bores durent ed. Bip. Ruhnken. ad Tim. p. 152.
et equi et bruta denique universa, ex eo Itaque postquam Socrates oủkoûv ral
quod ejus illecebris emancipata sunt: åpleté ue respondit, jam in eo esse cogi-
quibus plurimi, fidem præstantes, ctr. tandus est, oi discedat. Quocirca Pro.
Videtur igitur, neque negantem particu- tarchus euin monet, ne liinc abeat, sed
lam legisse, et ante verba Tu To xaipety quæ reliqua sint, ad finem usque perse-
plura habuisse vocabula, quæ hodie de- quatur. Nihilominus ille, relictis dis-

Ceterum respexit hunc locum putandi sociis, quasi re peracta subito Porphyrius περί αποχής εμψύχων 1. iii. discedit ; discedentique Protarchus ac5. 1. Σωκράτης, inquiens, προς τους ηδο- clamat : υπομνήσω δε σε λειπόμενα. Ιtaνην διαμφισβητούντας είναι το τέλος ουδ' que non est, quod dialogum fine trunca&ν πάντες, έφη, σύες τε και τράγοι τούτη turm existinemus. Imo egregie philoσυναινολεν πεισθήσεσθαι αν, εν τω ήδεσ- Soplius lectores inopinatos e media disθαι το ευδαίμον ημών σθαι, έστ' άν putatione educit, quemadmodum eos νούς εν τοις πάσι κρατή. unde fortasse antea ad medium colloquium inopinatos erunt, qui hic sues bircosque reducendos venire jusserat. Quod quidem quanam arbitrentur. STALB.

de caussa ila ab auctore institutum sit, διώκειν] Post διώκειν ponenda inter- alio loco disputavimus. STALB.

sunt.

[ocr errors][merged small]
« PreviousContinue »