Page images
PDF
EPUB

r

αληθεία, λέγωμεν ως τούτο οίον° έν ορθότατ' αν αιτιασαίμεθ' ανΡ των εν τη ξυμμίξει, και δια τούτο ως άγαθον άν τοιαύτην αυτήν γεγονέναι.

ΠΡΩ. 'Ορθότατα μεν ούν

$. 156. ΣΩ. "Ήδη τοίνυν, ώ Πρώταρχε, ικανός ημίν 5. 41. Ε. γένοιτ' άν οστισούν κριτης ηδονής τε πέρι και φρονήσεως, οπότερον αυτοϊν του αρίστου ξυγγενέστερόν τε και τιμιώτερον εν ανθρώποις τε εστι και θεούς.

ΠΡΩ. Δηλον μέν, όμως δ' ούν τα λόγω επεξελθεϊν" βέλτιον.

ΣΩ. Καθ' έν έκαστον τοίνυν των τριών προς την ηδονήν και τον νούν κρίνωμεν. δεί" γαρ ιδείν πoτέρω μάλλον ξυ γενές έκαστον αυτών απονεμούμεν.

ΠΡΩ. Κάλλους και αληθείας και μετριότητος πέρι λέγεις;

ΣΩ. Ναί. πρωτον δέ γε αληθείας λαβού, ώ Πρώταρχες και λαβόμενος, βλέψας εις τρία, νουν και αλήθειαν και ηδονήν, πολύν επισχων χρόνων, απόκριναι σαυτώ πότερον ηδονή ξυγγενέστερον ή νους αληθεία.

ξ ΓΛΣΒCEFHιο.-n ξ. ΛΣΗω, σ. Β.-0 οίον οm pr F.--P αν οm pr Σ.-η αυτήν om Σ.- ήν Π.- ικανώς Π et pr Δ.- και εν θεοίς ο.-0 ουν 21ΓΔΛΞΠΣΒCw: αυ *s.-' επελθεϊν ΜΔΠ.-* δεϊν Π.- απόκρινε ω.-9 αλαζονίστατον 21η cum pr

αν αιτιασαίμεθ'] Cave scribendum pulcritudinero, syRometriam et veritatem putes: αν αίτιον αίτιασαίμεθα των εν τη seorsim esse cum mente et voluptate μίξει. De Republ. ii. p. 379. D. και conferenda, quo intelligatur, utri, menti των μεν αγαθών ουδένα άλλον αιτιατέον an voluptati, ea sint similiora. Srall. των δε κακών άλλ' άττα δει ζητείν τα καθ' έν έκαστον] Ut Euthyd. p. 293. αίτια, αλλ' ου τον θεόν. Phaedon. p. D. καθ' έν έκαστον έρωτώμενοι. Χenoph. 98. Β. δρώ άνδρα το μεν να ουδέν χρώ. Cyrop. i. 6. 22. καθ' εν δε έκαστον περί μενον, ουδέ τινας αιτίας έπαιτιώμενον εις τούτων σκοπών γνώσει, ότι αληθή λέγω το διακοσμείν τα πράγματα, αέρας δε και Hellen. 1. 7. 20. Demosth. Olynth. ii. p. αιθέρας και ύδατα αιτιώμενον και άλλα 25. καθ' ένα αυτών έκαστον εν μέρει. πολλά άτοπα. Ιbid. p. 98. D. και αυ Philipp. iii. p. 116. STALB. περί του διαλέγεσθαι υμίν ετέρας τοιαύτας προς την ηδονήν-κρίνωμεν] De Reαιτίας λέγοι, φωνάς τε και αέρας και publ. 3. p. 612. Β. ίνα αυτή η δικαιοσύνη ακοάς και άλλα μυρία τοιαύτα αιτιώμενος. προς αδικίαν αυτήν κριθείη. Isocrat. . STALB.

Paneg. p. 43. ed. Mor, ουδε προς αργύ5. 156. καθ' έν έκαστον τοίνυν κ. τ. λ.] ριον την ευδαιμονίαν έκρινον, αλλ' ούτος Inde ab his verbis exscripsit totum hunc έδόκει πλούτον ασφαλέστατον κεκτήσθαι Iocuτη Eusebius in Prep. Evang. xiv. c. και κάλλιστον, όστις τυγχάνοι τοιαύτα 22. p. 770. ed. Col. Particulam etiam πράττων, εξ ών αυτός τε μέλλοι μάλιστα habet Stobaeus Eclog. Eth. vi. p. 64. ευδοκιμήσεις και τους παισι μεγίστην δόΕκ υtroque lectionis diversitatem adno- ξαν καταλείψειν. Male Stobaeus και τον tabimus.--Significat Socrates, tria illa, νούν κρίνομεν. STALB,

11. üi, 249.

!

δ. 157. ΠΡΩ. Τί δε χρόνου δείς πολύ γάρ, oίμαι, διαφέρετον. ηδονή μεν γαρ απάντων αλαζονίστατον, ως δεν λόγος, και εν ταις ηδοναίς ταϊς περί τάφροδίσια, αι δη μέγισται δοκούσιν είναι, και το επιορκεϊν'' συγγνώμην είληφε παρά θεών, ως καθά περ παίδων των ηδονών νούν ουδε τον ολίγιστον κεκτημένων· νούς δε ήτοι ταυτόν και αλήθειά έστιν ή πάντων ομοιότατόν τε και αληθέστατον.

ΣΩ. Ουκούν το μετά τούτο την μετριότητα ωσαύτως σκέψαι, πότερον ηδονή φρονήσεως ή φρόνησις ηδονής πλείω κέκτηται;

ΠΡΩ. Εύσκεπτόν γε» και ταύτην σκέψιν προβεβλη

[ocr errors][ocr errors][merged small]

A et cor Σ: αλαζονέστατον *ς. -1 δή «.- Α τάφροδίσια ΔΛΠ, αφροδίσια (omisso
articulo) Σ: τα αφροδίσια *s.-5 περιορκεϊν Γ.- νύν ουδε το Λ.-1 ολιγοστών π.
-e τον Η.-f ωσαύτως 20ΔΠ, αυ ούτως corr Σ: ώς ούτως *.-ευάσκεπτων Η.--

[merged small][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

πολύν επισχών χρόνον] I. e, σκεψά- τως substitui necesse puto. STEPH.
μενος.-Pro ηδονή ξυγγενέστερον Βas. 2. ώσαύτως σκέψαι] Αld. Βas. 1. 2. Stob.
vitiose ηδονή ξυγγενέστερον. STALB. ως ούτως. Quod Fischer ita defendit,

ηδονή μεν γαρ απάντων κ. τ. λ.] Lau- ut ούτως idem significare dicat, quod
dat haec verba usque ad' κεκτημένων αύτως. Vid. ejus not. ad Αpolog. 5. 20.
Athenaus xii. p. 511. Eusebius habet Sed operam et oleum perdidit. Euseb.
το αλαζονέστατον. Quod non probo. diserte ώσαύτως, idque Steph, et Βekk.
Nam ndon est subjectum. Pertinet huc merito in textum receperunt. T'um Eu-
glossa Timei p. 22. 'Αλαζών» ψευδής. seb. σκέψη pro σκέψαι. Quod non probo.
Verissime ! Hinc sæpenumero feudis et Stalb.
αλαζών, απατηλός et αλαζών, ψεύδος et πότερον ηδονή] Viger. ad Euseb, ita
drašovela junguntur. Cfr. Ruhnken. ad scribit : Dubium non est, quin hæc cor-
I. c. Hemsterhus. ad Lucian. Dialog. rupta sint. Quærebatur enim, utra esset
Mort. 38. p. 447.-Mox apud Athen. & mediocritati similior, mens an voluptas,
δη μέγιστα. Quod bene correxit Ca-

non autem, utrum plus in voluptate pru.
saub. STALB.

dentiæ, an voluptatis in prudentia esset.
5. 157. επιορκεϊν-παρά θεών] Notis- Repone πότερον ηδονή μετριότητας και
sima est antiquitatis opinio, perjuria φρόνησις vel νούς πλείω κέκτηται.' Er-
amantium a diis non puniri. Pausanias ravit vir bonus; omnia sana sunt. Verba
in Platon. Sympos. 5. 10. ο δε δεινό- ita coherent: ουκούν το μετά τούτο ώσαύ-
τατον, ώς γε λέγουσιν οι πολλοί, ότι και τως σκέψαι, πότερον ηδονή πλείω μετριό-
όμνυνται μόνο ξυγγνώμη παρά θεών, εκ- τητα κέκτηται φρονήσεως (i. e. ή φρόνη-
βάντι τον όρκον αφροδίσιον γάρ όρκον σις) ή φρόνησις (πλείω μετριότητα κέκ-
ου φασιν είναι. Ρlura collegerunt interpt. τηται) ηδονής (h. e. ή ηδονή). Constructio
ad Callimachi Epigram, xxvi. ad Tibulli hodie vel tironibus nota. Exempla Pla-
eleg. i. 4. 21. iii. 6. 29. Casaubon. ad tonica collegit Heusdius Specim. Crit. p.
Athen. p. 827. Jacobs. ad Anthol. Gr. 51. STALB.
v. 1. p. ii. p. 261.-Mox pro των ηδονών σύσκεπτόν γε και ταύτην σκέψιν προ-
apud Εuseb. των ηδομένων. Quod fluxit βέβληκας] H. e. εύσκεπτον σκέψιν προ-
ex interpretamento. Pro ουδε τον ολί- βέβληκας ταύτην sc. την σκέψιν. Noli
γιστον κεκτημένων Athenei libri ουδέ igitur ταύτην την σκέψιν scribere. E-
τον λογισμών κεκτημ. Pessime. Euseb. σκεπτος dicitur σκέψις, φue facile feri
ουδε τον ολίγoστον. Ιbidem mox και potest, facilis est judicatu. Sic in Phe-
årnbeide OTIV. Sed particula ye' ab dro §. 30. dives amasius vocatur non
boc loco aliena esse videtur. STALB. tam ευάλωτος και ευμεταχείριστου, quam

ώσαύτως] Αlia lectio [apud Cornar.] pauper. STALE,
invenitur ώσαύτως, qualm pro hac ώς oύ.

[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small]

κας. oίμαι γαρ ηδονής μεν και περιχαρείας ουδέν των όντων πεφυκός αμετρώτερον ευρείν

αν τινα, νου δε και επιστήμης έμμετρώτερον ουδ' άν έν ποτε.

ΣΩ. Καλώς είρηκας. όμως δ' έτι λέγε το τρίτον. νους ημίν κάλλους μετείληφε πλέον το της ηδονής γένος, ώστε είναι καλλίω νουν ηδονής, ή τουναντίον;

$. 158. ΠΡΩ. “Ας ούν φρόνησιν μεν και νούν, ώ Σώ

τε ΛCH.- ταύτην την .- μέν οιn Σ.-.k περιχαρίας C.- άμετρώτερον et mox έμμετρώτερον 21π et pr Δ: αμετρότερον...έμμετρότερον “s.-Πι και οιn H.

Ερ η πλέον Γ: πλείον "s.-ο γένος ΒCEF, μέρος ΞHu. γένος...ηδονής om Γ.-Ρ ουν και

περιχάρειας] Cfr. Pollux iii. 97. η δε nem cum negutione junctam affirmaret. περιχαρία το αμέτρως χαίρειν δηλοί. Sed Que sunt verba Hermanni ad Sopli. Αηibi cod Jungermann. scriptum tenet ne- tig. 628. ed. Erfurdt. min. Innumeris ριχαρεία, quod in περιχάρεια mutandum enim locis άρα pro άρ' ού, ut Latinorum judicarunt. STALB.

me pro nonne, et num pro annon usurέμμετρότερον] Quod voluptate nihil patur. cfr. Schaefer. Melet. Crit. p. 89. dicitur esse åretpótepov, id hoc loco sig. Gærenz. ad Cic. de Legg. ii. 5. Ernesti nificat, nihil illa magis Met PiÓTNT. ad. in Clav. Cic. 8. v. num. Præcipue vero versari. Similis verbi usus Erast. p. 134. formulam &p'oûv pro åp vův oủk usurpaD. Epistol. viii. p. 354. D. Polit, vi. tam esse reperimus. cfr. Beindorf, ad init. Ceterum retinuimus formanı å ue- Theætet. §. 137. et ad Cratyl. $. 12. τρότερον et έμμετρότερον, quan prestant Quod quum fit, is, qui interrogat, ab Αld. Βas. 1. 2. αμετρώτερον et έμμετρώ- altero aientein responsionem datum iri repuv scripsit Bekk. fortasse Porsoni auc- expectat, eoque ipso illud, quod per in. toritatem secutus, qui ad Eurip. Phæn. terrogationem negative significat, tacite 1367. in hujusmodi adjectivis, quæ pe- secum asserit. Hinc factum est, ut Græci, nultimam syllabam positivi habeant bre. qua erant ingenii volubilitate, eadem vem, comparativorum antepenultimam particula, quam in interrogationibus ne. produci jussit. Qua in re lapsum esse gantibus adhibebant, etiam in enuntia. virum egregium recte monuit Buttman- tionibus aientibus uterentur. Nec vero nus Gr. Gr. 1. i. p. 263. SΤΑΙ. Β. u'lo modo assentiri possum Bæ:khio in

όμως δ' έτι λέγε το τρίτον] Cfr. Heind. prefat. ad Simon. Socrat. p. Xxxi. et ad Hipp. Major. p. 139. Frustra Heus. Heindorfio ad Charmid. §. 15. qui épa dius p. 10. ομοίως δ' έτι λέγε tentavit. scribendum ducunt, ubi particula ista, ab -Dein scripsi μετείληφε πλέον ex Εu. initio periodorum collocata, concludendi sebio. Cetere editt. μετείληφε πλείον. habeat significationem. Nam primo coCfr. Buttmann. I. c. p. 274. Stalb. dicum fidei his in rebus parum tribu

6. 158. ap'ouv] áp' obv Ficinus legit, endum, quippe qui en inconstantiæ prout non sit interrogatio.' STEPH. grediantur, ut si ab illis solis pendeas,

åp oor] Affirmare velle Protarchum, nunquam cerui quidquam hac de re proqua Socrates interrogavit, nemo non nuntiare ausurus sis. Deinde quod at. videbit. Cui quidem consilio quum par- tinet ad luca poetarum, in quibus quoticulæ åp oiv, quæ in omnibus editi. minus åpa ab initio periodi scribatur, extant, repugnare viderentur, Stephanus metri rationes prohibere videantur, nus&p' or legi jussit, Fischero non impro- quam ápa metro postulatur ubi hæc par. bante. Vid. ejus not. ad Euthyphr. §. ticula initio periodorum ponitur, et erra. 5. Ego vero ita scribere non licuisse vit Valckenar. ad Hippol. 315. Quodsi Græcis contendo, sed ab initio periodo. alio loco collocatur, alia est vincti serrum &p' obv dicendum esse arbitror. monis ratio, alia soluti, quodque in peEtenim ap oồv eodem modo, ut oùkoûv destris orationis scriptoribus &pa sonat, paullatim similiter in affirmatione usur. id in poetis, pro metri necessitate, modo pari cæpit, quum initio per interrogatio- &pa modo apa scriptum esse videmus, Plut.

VOL. I'.

[ocr errors]

κράτες,

,

ουδείς πώποτε ούθ' ύπαρ ούτ' όναρ αισχρον ούτε είδεν ούτε επενόησεν ουδαμή ουδαμώς ούτε γιγνόμενον ούτε όντα ούτε εσόμενον;

ΣΩ. Ορθώς.

ΠΡΩ. Ηδονας δέ γε που, και ταύτας σχεδόν τας με

γίστας, όταν Ίδωμεν ηδόμενον° οντινούν, ή το γελοίον επ' 11. 66. αυταίς ή το πάντων αίσχιστον επόμενον ορώντες αυτοί το

αισχυνόμεθα και αφανίζοντες κρύπτομεν ότι μάλιστα, νυκτι πάντα τα τοιαύτα διδόντες, ως φώς ου δέον οραν αυτά.

ΣΩ. Πάντη δη φήσεις, ώ Πρώταρχε, υπό τε αγγέλων

11. iii. 250.

φρόνησιν 2 π et pr Δ.-0 ταύτα 21ΓΔΛΠΒCEH, ταύτας cum “s corr Σ.- ίδωμεν om Γ.-6 ηδόμενον οm F.-ι δε F.-4 φύσεις Α.-' ως post κτήμα ponit Σ.-" τη

Vid. Hermann. ad Aristoph. Nub, v. revera aut falso deformem vel ridit vel
142. ad Vigerum p. 823. Denique quod aliquo pacto cogitavit, aut fuisse unquam
gravissimi est hac in re momenti, quum aut esse aut deinde futurum. STALB.
dpa manifesto sit particula indefinita, cui πάντων αίσχιστον] Stobaeus πάντως
eadem intercedit ratio cum interrogante αίσχιστον. Μale. Nec melius apud
νοcula άρα, que obtinet inter voculas Eusebium statim post τα τοιαύτα δόντες.
interrogantes πόθεν, ποι, πού, πως al. et Requiritur enim presens tempus pre-
encliticas ποθεν, ποι, που, πώς al. ipse gressis verbis αφανίζοντες κρύπτομεν. Ιbi-
analogiæ leges vetant, quominus &pa in dem mox us pôs oùdév. Pessime. Con.
fronte periodorum collocetur. Hoc igi- structio hodie satis nota. Cfr. Viger. p.
tur certum puto, non licere hic άρ' ούν 329. et 569. Μatth. Gr. Gr. β. 564.
cum Stephano corrigere. Sed quæritur Stall.
jam, num &p' oòv tolerandum sit, Et πάντη] STEPH. παντί videtur Fici-
hoc quidem præfracte nego. Nam ubi. nus legisse.' nam vertit, cunctis igitur
cunque istud åp oộv usurpatur, adsit declarato. Fisch.
etiam aliquid necesse est, quod e prox- πάντη δη φήσεις- φύσιν] Ficinus :
ime prægressis colligatur. Alioquin Cunctis igitur, o Protarche, et per nun.
enim et vocula o uv sensu cassa esset, ne- tios et voce præsenti declarato. Et sane
que interrogatio, quæ inest in vocula istud trávtn vitii suspectum habeo. Quan-
åpa, justam habitura rationem, Jam quam enim sequentia υπό τε αγγέλων
vero hoc loco nihil proxime pregreditur, πέμπων και παρουσι φράζων per μερισμών
e quo Protarchus, quam nunc profert, adjecta esse videntur ad varias rationes,
sententiam concludat. Imo potius sim- per mouth universe significatas, uberius
pliciter affirmat, quae Socrates eum in- declarandas; tamen ista quidem notio a
terrogaverat. Quare apertum est, in šp' loci sententia aliena est.' Quid enim?
olv aliud quid latere. Ac mihi quidem Num multum interesse dicemus, an quis
non dubium videtur, quin αλλ' ούν repo- omnibus modis Elanc animi sententiam
nendum sit, quod satis constat in respon- significet? Minime vero! Sed hoc po-
sionibus usurpari. Quanquam bene novi, tius aliquantum refert, an quis eam om•
quid contra moneri possit. Stall. nibus ubique libere fateatur. Hoc enim

ουδαμού ουδαμώς] Εx Εusebio re- certæ et firmæ persuasionis indicium, duxi. Omnes Plat. editt. oùdapņ ovdauws. neque vero illud. Quare nondum pæniSTALB.

tet conjecturæ jam olim excogitatæ : γενόμενον] Mireris editorum pertina- πάσι δη φήσεις. Qua recepta sens04 ciam, qui unanimi consensu vulgatam existet hic: omnibus igitur hoc dices et γιγνόμενον ούτε όντα tueantur. Mani- presentibus, et absentibus, voluptatem festum est, scribendum esse gevouevov nec primum bonum esse, nec secundum. ούτε ούντα, quod in textu posuimus. Formula υπ' αγγέλων πέμπειν valet : aliRecte jam Ficinus : nemo unquam aut cui per nuntios aliquid significare. Ete:

πέμπων και παρούσι Φράζων, ως" ηδονή κτήμα ουκ έστι πρώτον ουδ' αυ δεύτερον, αλλά πρώτον μέν πη" περί μέτρον και το μέτριον και καίριον και πάνθ'* οπόσα χρή τοιαύτα' νομίζεις την αΐδιον ηρήσθαι" φύσιν.

a

Π.-8 πάνθ' Γ.- χρή τοιαύτα ΚΔΠΣ : τοιαύτα χρή “s.

ηρήσθαι ΚΔΠ: ειρησ

nim verba κελεύειν, πέμπειν, et similia αυτα-ηρήσθαι φύσιν inesse dicendus sit. sæpe sic usurpantur, ut alius cujusdam Ac illud quidem omnibus satis notum verbi significationem una involvant. Cfr. esse arbitror, αίδιον φύσιν e Platonis Observ. Miscell

. v. ii. p. 282.385. Wes- decretis tribui rerum ideis, s. æternis seling. ad Diodor. Sic. xii. 9. p. 483. rerum exemplaribus, de quibus dictum xiv. 112. p. 726. Schæfer. ad Lambert. in prolegg. Quid igitur ? num univer. Bos. p. 246. et p. 611. Hermann. in sus mundus intelligibilis, quem noster Museo Antig. Stud. ν. 1. fasc. i. p. 124. sibi finxerat animo, ad το μέτριον και το Pro υπ' αγγέλων πέμπειν plerumque δι' καίριον referendus est ? Νam si queαγγέλων πέμπειν dicitur. Cfr. Wesse- cunque αΐδιον φύσιν acceperunt ad το ling. ad Ηerodot. 1. p. 34. Similiter μέτριον et το καίριον pertinent, profecto tamen Thucydid. vi. 32. úno kúpuros nihii aliud dicitur, quam omnes ideas eo υχάς ποιείσθαι dixit. Frustra igitur esse referendas. Quod neminem fugit Heind. Specim. Conject. p. 22. &pgedov quum per se valde esse ineptum, tum tentabat, quo facto und per tmesin ad ab hujus loci sententia multum abhortréutwv trahendum. Quæ ratio hic qui- rere. Jam vero si quærimus, quanam de dem paullo durior. Quanquam probe caussa verba : και πάντα, οπόσα-φύσιν memini, tmeseos usum apud Atticos non addita sint, sequentia: και πάνθ' οπόσα tam rarum esse, quam putant. Cfr. της γενεάς ταύτης αύ έστιν demonstrant, Mattb. Gr. Gr. §. 591. 2. Bach, ad Xe. nihil aliud iis significari posse, quam alia noph. Sympos. viii. 17. Schafer. ad etiam preter το μέτριον et το καίριον Long. p. 417. in Melet. Crit. p. 68. not. reperiri genera, quæ huc possint revo. 7. Koen, et Boissonade ad Gregor. Co- cari. Ει olim quidem verba την αΐδιον rinth. p. 449. ed. Sclief.-Ante ηδονή ήρήσθαι φύσιν e glossemate fluxisse opiin Euseb. ás deest. STALB.

nabar, ita ut ea pronomen to allra er, πρώτον μεν πη περί μέτρον] Primum plicarent. Cujus opinionis nunc penivitæ humanæ bonum dicit id, quod vi. let, quum longe meliore via locum in tam moderari debeat, i. e. boni ideam, integrum restituere liceat. Tò mérpion mente conceptam, quæ quiden ideo Toll et το καίριον intelligi boni ideam, et in HET piov et kaiplov nomine vocatur, quo- prolegomm. disputavi, et antea monui. niam unice docet, qui modus servandus Quare utrumque illud nactum est atðlor sit in omni vita couditione iis, qui ad púow. Possunt vero etiam alia Tuomeveram vitæ felicitatem pervenire cupiunt. Tpíu et tớ kaspio similia cogitari, quæ Sed locus non satis videtur expeditus. quoniam ad To uét pov pertinent, itidem Ac primo quidem pro την αΐδιον ηρήσθαι adipiscuntur φύσιν αΐδιον. Hoc vero φύσιν vett. editt. omnes exhibent την significari pato verbis και πάντα όπόσα αΐδιον ειρήσθαι φύσιν. Quarm lectionem τοιαύτα χρή νομίζειν ctr. Verum ut hic etiam Ficinus babuit, cujus versio hæc sensus efficiatur, scribendum est kad est : quæcunque talia sempiternam vo- πάντα όπόσα τοιαύτα όντα χρή νομίζειν. cem approbationemque dirisse putandum. Quo facto sensus bie existet : et omnia, Miror præterea in his verba : vocem ap- quæ, quoniam talia sunt, h. e. quoniam probationemque, que unde sumserit in- similia sunt τω μετρίω et τω καιρίφ, terpres, non liquet. Heusdius p. 110. nacta sunt naturam sibi constantem atpro ειρήσθαι restitui jussit ειληφθαι, φuod que eternum. Sensus obscuritas fecisse sane vero proximum. Nam præferen. videtur, ut participii defectus ad hunc dum censeo, quod conjecit Schleiermach. usque diem texta corrumpat.--Sed aliud recepit Βekk. ηρήσθαι. Εί et η sexcen- vitium bic residet. Scribendum enim ties permutata esse satis constat, et fa- περί το μέτρον και το μέτριον και καίcilius confundi potuerunt, quam litteræ prov. Ante kaiplov male infertur od apud A et p atque , et p. Sed quæritur nunc, Eusebium. SrAlb. qui sensus verbis και πάντα οπόσα τοι.

« PreviousContinue »