Page images
PDF
EPUB
[graphic]
[ocr errors][merged small][merged small]

ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ, ΕΤΑΙΡΟΣ ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΥ, ΓΛΑΥΚΩΝ, ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΟΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ,

ΑΓΑΘΩΝ, ΦΑΙΔΡΟΣ, ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ, ΕΡΥΞΙΜΑΧΟΣ, ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ, ΔΙΟΤΙΜΑ,

ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ.

[graphic][ocr errors]

ARGUMENTUM.

Hæc disputatio tota fere est allegorica et metaphysica: cujus summa est, Amorem

minime Deum esse, et pulcherrimum quiddam per se et præstantissimum, (quemadmodum ex communi tritaque sententia, Phædrum, Pausaniam, Eryximachum et ceteros disputationis socios Plato facit disputantes) sed cupiditatem quandam in nobis, nec pulchram, nec turpen, id est, nec bonam nec malam per se, sed hujusmodi, ut bonum, quo indiget, appetat, et ad illud consequendum maximo impetu feratur. Hujus Amoris officium esse, ut inter Deum et homines interpretis et quasi portitoris fungatur munere. Mediæ autem illius inter divinam et mortalem naturæ originem adhibita imagine repræsentat: illum videlicet paterno et materno genere longe lateque diverso natum, quippe qui patre sit Poro, divitiarum Deo, matre vero Penia, id est, paupertate : ex paterno genere, ad peritiam, ex materno, ad imperitiam inclinare: ac proinde philosophica esse natura, quæ ignorationis quidem couscientia, indagatrix est, ut reram solidamque scientiam divina illa animi vi adipiscatur, cujus philosophicæ naturæ igniculi haud dubie sunt in omnibus hominibus, quos idcirco prisci philosophi år onords, id est, ad res investigandas et investigationis ductu auspiciisque inveniendas Datos, nuncuparunt. Ita et quisnam sit Amor, et quænam sit illius origo, ex doctrina bic a Platone tradita sic describitur. Quod autem tam crebram raidepaotlas Plato injiciat mentionem, abominanda est in ipso audacia, nisi eo consilio id fecisset, ut eam detestandam esse, hominibus suis voluisset demonstrare. nam in primo νομοθεσίας, turpitudinem illam detestatur, et το παρά φύσιν τόλ.

unua vocat.

Σ Υ Μ Π Ο Σ Ι Ο Ν.*

111. 172,

5. 1. Δοκώ μοι περί ών πυνθάνεσθε ουκ άμελέτητος Stepis. είναι. και γαρ ετύγχανον πρώην» εις άστυ οίκοθεν άνιων Φαληρόθεν. των ούν γνωρίμων τις όπισθεί κατιδών με μεσο. πόρρωθεν εκάλεσε, και παίζων άμα τη κλήσει, O Φαληρεύς, έφη, ούτος Απολλόδωρος, ου περιμένεις; Κάγω επι

CODICES SEPTEMDECIM, UTAETDEFKruwnprs et (a principio ad p. 53, 1. Baps@) t. • νύν ούκ Εης.- πρώην οm S.-0 τις om EF.-1 όπισθε Γ: όπισθεν “s.- και

Scriptores veteres utriusque linguæ, dini temporum, pluribus quærit et expliqui laudant hunc Platonis dialogum, eum cat Athenæus v. 17. qui locus totus lectu simpliciter, vel Symposium vocant, vel dignissimus est. Sed conferri cum iis, Platonis Symposium. Diog. L. ii. 29. év quæ in ipso dialogo disputantur de τω Πλάτωνος Συμποσίω: Athen. ν. 19. Amore, potest Max. Tyrius Dissert. viii. ο Πλάτων εν τώ Συμποσίω" xi. 15. alis- 11. Davis. FISCH. que locis plaribus, Πλάτων Συμποσίφ 5. 1. δοκώ] Αld. Βas. 1. 2. 'Απολ. Plutarch. Sympos. i. 1. p. 614. t. ii. Δοκώ. FiscΗ. Πλάτων εν τώ Συμποσίω· Pollux vi. 182. vūv] Hanc particulam, quæ in plurivii. 172. 3. 50. Πλάτων εν Συμποσίω· bus Codd. Vindob. desideratur (v. Bast, Corn. Nep. Alcib. ii. 2. et Lactant. ii. Spec. Crit. in Plat. Symp. p. 85.) neque 14. 9. Plato in Symposio: Gellius N. in Ficini translatione expressa reperitur, A. i. 9. • Hic a Symposio Platonis inci. sensu totius loci postulante, cum sequenpere gestit, propter Alcibiadis comissa- tibus conjunxi. Vulgo eniin legitur : tionem :' xvii. 20. «Symposium Platonis περί ών πυνθάνεσθε νύν, ουκ αμ. είναι. legebatur. Sed in Cod. Vindob, apud Ast. Nesseliumn Catal. bibl. Cesar. Ρ. iv. p. πρώην] In Steph, et Francof. omissum 16. inscriptus est hic dialogus, Συμπόσιον est. Ιderm factum esse video a RuhnRepl Syadoù. Atque sic laudatur etiam quenio ad Timæi Gloss. Platon. p. 190. a Laert. iii. 58. Vocabulum hords a Fisch. grammaticis adjectum videtur. Sed Al. Φαληρόθεν] De Phalero, quod et nabinus in Isagoga ad Platonis dialogos vale Atheniensium fuit, et nomen Po$. 5, bunc dialogum retulit ad genus puli, v. Meursius de Populis Atticæ p. χαρακτήρων πολιτικόν. Ceterum quan. 136. FiscΗ. topere sumnja hujus dialogi repugnet or

ο Φαληρεύς) Codd. Vindob. 64, et

[ocr errors]

στας περιέμεινα.8 Και ός, Απολλόδωρε, έφη, και μην
και έναγχός σε εζήτουν βουλόμενος διαπυθέσθαι την
'Αγάθωνος ξυνουσίας και Σωκράτους και 'Αλκιβιάδου και
των άλλων των τότε εν τω δείπνο παραγενομένων, περί
των ερωτικών λόγων, τίνες ήσαν, άλλος γάρ τις μοι διη-
γείτο ακηκους Φοίνικος του Φιλίππου, έφη δε και σε εί-
δέναι, αλλά γαρ ουδέν είχε σαφές λέγειν. συ ούν μοι
διήγησαι δικαιότατος γαρ ει τους του εταίρους λόγους
απαγγέλλειν, πρότερον δέ μοι, ή δ' ός, είπε, σύ αυτός πα-

ρεγένου τη συνουσία ταύτη ή ού; Κάγώ είπαν ότι Παντά11. ii. 370. πασιν έoικέ σοι ουδεν° διηγείσθαι σαφές και διηγούμενος, ει

1

νεωστί ηγεί την συνουσίαν γεγονέναι ταύτην ήν έρωτάς,

AΓADEFKrueenpret, ο Υ.- φαληρεύ EFB.-περιμενείς σ.-- απολλόδωρε... εζήτουν οι Γ.- και post μην add XΔDKrurmpot.-αλώμενος Γ.-k δείπνο Α,

เห συνδειπνείν ΓEFunst, συνδείπνω π: συνδείπνο *ς. τις om DKp.-η διηγείται Y, om w... ετέρου η.-0 ουθέν XΔΞYDKwp.-P διηγησάμενος r.---9 ηγεί Dt.

A

126. ώ Φαληρεύς ; sed recte defendit νul ούτος] Timeus : Ω ούτος: ώ σύ, Recte
garem lectionem Bastius l. I. Ceterum igitur se habet tepupeveis. Sic §. 30.
de sensu hujus orationis varia statuerunt Σωκράτης ούτος-κατ έκεισο. FiscΗ.
VV. DD. Sydentiamius Platonem cen περιμενεις] Non περιμενεϊ, sed περι-
set pompam equestrem innuere, nonnun- ueveis, in omnibus quæ vidi aut ex qui-
quam festis diebus Phalero ad urbem bus aliquid annotatum habui exemplari-
ductam (Xenoph. Hipparch. iii. 1.) in bus legitur : nec vero desunt hujus usus
qua prioribus sæpenumero tamdiu fuisset pronominis oitos exempla. STEPH.
subsistendum, donec ceteri eos consecuti και μήν και] Sic Vind. 54. et 126.
essent. Quam quidem explicandi ratio- Vulgo alterum kal deest. Ast.
nem nimis quæsitam esse, ne dicam frigi συνδείπνω] Legitur etiam εν τω συν-
dam et ineptam quodammodo, quislibet δειπνείν παραγενομένων. STEPH.
per se intelliget. 'Wolfius jocum inesse συνδείπνο] Βas. 2. [Vind. 54.] συν-
conjecit in festivo vocem o Φαληρεύς δειπνείν. minus bene. mox Bas. 1. 2.
pronuntiandi sono. De quo recte du- αλλά και, νale pro αλλά γάρ. FISCH.
bitat Schützius, qui (Lection. Platonic. δικαιότατος] Afertur alia lectio, δι-
Partic. i. Jen. 1790.) jocum contineri καιότατος γάρ ει τούτους τους λόγους τω
putat “imitatione solemnis formule in εταίρω απαγγέλλειν. ut sit sensus, e-
judiciis potissimum et concionibus adhi- quissimum enim, est te hos sermones
bitæ, qua nomini proprio addebatur pagi sodali tuo commemorare. Sed minime
8. δήμου nomen. Quod igitur ille non necesse videtur cum hac lectione alteram
simpliciter ούτος ου περιμενείς, aut solo commutare, cujus hic est sensus, e-
nomine Apollodorum vocaret, sed, quasi quissimum enim est te sodalis tui ser-
forensi dicendi genere usus, adderet S mones commemorare. Sequitur autem
Painpeùs, hoc erat illud, ni fallimur, nostram scripturam et fic. qui certe ne-
quod Ρlato spectabat his verbis : και παί- scio cur δικαιότατος ει verterit, tua in-
ζων άμα τη κλήσει.' Equidem Platonenu terest. STEPH. Comarii conjecturam
putaverim Apollodori calvitiem ludere, Stephanus in notis vocat . aliam lectio-
nomenque puanpeùs ita pronuntiatum ab nem.' Fisch.
amico Apollodori fingere, ut fere sonaret σύ αυτός παρεγένου τ. ξυνουσ.] Simile
φαληρίς ; hinc: παίζων άμα τη κλήσει. exordium Phedonis et Αtlienei i. 3. p.
Φαληρίs s. φαλαρίs est fulica, a calvilio 2. A. Ast.
candido sic dicta. A$T.

ei vewutl ino] Hunc locum laudat

*

« PreviousContinue »