Page images

To show in another way that the poet could dispense with these brief clauses when the narrative demanded it, the following pairs of verses may be cited :

Γ 67 νύν αυτ', είμ' εθέλεις πολεμίζειν | ήδε μάχεσθαι, and
Λ 717 αλλά μάλ' εσσευμένους πολεμίζειν. | ουδέ κε Νηλεύς κτλ.
ω 335 δωρά, τα δεύρο μολών μοι υπέσχετο | και κατένευσεν. and

I 263 όσσα του εν κλισίησιν υπέσχετο | δωρ' Αγαμέμνων, GROUP B. The clausula consists of an appositional phrase. To this group belong the familiar tags, ποιμένα λαών, ισόθεος φώς, δια θεάων, and many others. These are too well-known to require further comment. The verses number about 300.

GROUP C. The last two feet contain a brief simile introduced by ήύτε, ίσος (ίσα, ίση, ισον), ώς (postpositive), -53 verses, e.g..

A 359 καρπαλίμως δ' ανέδυ πολίης αλός | Ούτ' ομίχλη,
E 438 αλλ' ότε δή το τέταρτον επέσσυτο | δαίμονι ίσος,

ζ 309 τρό γε οινοποτάζει εφήμενος | αθάνατος ώς. It may be remarked here that núte introducing a comparison is found more frequently (22 times) immediately after the bucolic diaeresis than in all other positions in the verse together (15 times). The comparison is sometimes expanded in the following verses, e.g., Δ 243-245, φ 48.

GROUP D. A participle or participial phrase fills out the verse after the bucolic diaeresis, adding some unessential but picturesque detail. It is often parenthetical. This is a large class, including more than 500 verses.

Β 167 βη δε κατ' Ούλύμποιο καρήνων | αίξασα,
Θ 543 οι δ' ίππους μεν έλυσαν υπό ζυγού | ιδρύοντας,
η 340 αυτάρ επεί στόρεσαν πυκινόν λέχος | εγκονέoυσαι,
A 45o τoίσιν δε Χρύσης μεγάλ' εύχετο | χείρας ανασχών:
A 586 τέτλαθι, μήτερ έμή, και ανίσχεο | κηδoμένη περ,
φ 413 έτράπετο. Ζεύς δε μεγάλ' έκτυπε | σήματα φαίνων.
γ118 εινάετες γάρ σφιν κακά ραπτομεν | αμφιέποντες

παντοίοισι δόλοισι, μόγις δ' ετέλεσσε Κρονίων. The translation of Butcher and Lang : "For nine whole

[ocr errors]

years we were busy about them, devising their ruin with all manner of craft," gives the thought of the poet but not his manner of telling the story. This would be, perhaps, as follows: "For nine years we were devising their ruin, busily, with all manner of craft, and scarce did the son of Kronos bring it to pass.” The last two feet of verse 118 and the first half-verse of 119 are alike added thoughts. The first amplifies the bare statement of the fact, and, while it suggests Travroioioi Sóhocol, it is not essential and might have been omitted.

X 412 λαοί μέν ρα γέροντα μόγις έχον | ασχαλόωντα

εξελθείν μεμαώτα πυλάων Δαρδανιάων. For the simple statement of fact neither koyarówvta nor πυλάων Δαρδανιάων are essential.

P 408 πολλάκι γάρ τό γε μητρός έπεύθετο | νόσφιν ακούων, Ameis-Hentze take untpós with åkoúw. But it is simpler to construe it with επεύθετο and regard νόσφιν ακούων as parenthetical. For this use of the genitive of the person from whom the information comes, with Tuvávoual, cf. K 536-537:

μηδέ έαν νεκύων άμενηνά κάρονα
αίματος ασσον μεν, πρίν Τειρεσία ο πυθέσθαι.

“ until Teiresias tells thee."

Ω 82 έρχεται ωμηστησιν επ' ιχθύσι | κηρα φέρουσα. The Ameis-Hentze edition (followed by Professor Clapp) says this is the only occurrence of dépovoa with émi and the dative, the simple dative being the usual construction. The order of words, however, would make it easier to construe επ' ιχθύσι with έρχεται, and to regard the last two feet of the verse as parenthetical. For the use of êtí with the dative after a verb of motion, cf. E 327:

νηυσίν έπι γλαφυρήσιν έλαυνέμεν. The phrase kapa þépovoa is not found parenthetically elsewhere in the Homeric poems, but we find a collocation of words similar to the verse in question in Theognis, 207 f., where it is clearly not to be taken with emri and the dative:

άλλον δ' ου κατέμαρψε δίκη: θάνατος γαρ αναιδής

πρόσθεν επί βλεφάροις έζετο κήρα φέρων. A further indication of the parenthetical use of the participle in this part of the verse may be found by a comparison of pairs of verses like the following: η 71 και λαών, οι μίν ρα θεόν ως (είσορόωντες)

δειδέχατοι μύθοισιν,
Χ 434 Τρωσί τε και Τρωώσει κατά πτόλιν, οί σε θεόν ως

δειδέχατ': GROUP E. The clausula consists of an adjective of four or five syllables. More than 200 different adjectives, chiefly ornamental epithets, are thus used in about 1000 verses of the Iliad and Odyssey. Nearly 100 of these adjectives are found only after the bucolic diaeresis. 1 Two verses deserve especial attention :

ζ 26 είματα μέν τοι κείται ακηδέα | σιγαλόεντα. 1 An asterisk indicates that the adjective is found only after the end of the fourth foot: αγκυλομήτης, * αγκυλότοξος, * αγκυλοχείλης,* αγλαόκαρποι,* άγραυλοιο, αγριοφώνους,* αγροιώται, αγροτεράων, αγχιμαχηται, αδινάων, αθανάτοιο, αιγιόχοιο, αιδοίοιο, αιθαλόεσσαν, αιματόεντα, αιολοθώρηξ,* αίολομίτρων, * αιoλoπώλους,* αιχμητάων, ακριτόμυθοι, ακριτόφυλλον,* αλλοδαποίσιν, αλλοπρόσαλλον, αλλοτρίοισιν, αλφεσίβοιαι,* αμπελόεσσαν, αμφιγυήεις, αμφιγύοισι, αμφιελίσσας,* αμφικύπελλον, αμφιμέλαιναι,* (αμφοτέροισιν), ανδρεϊφόντη,* ανδρομέoιο, ανδροφάγοιο,* άνδροφόνοιο, ανθεμόεσσαν, αντιάνειραι,* αντιθέοιο, αργαλέοιο, αργεννάων, αργιόδοντα, αργυρέησιν, αργυροδίνη,* αργυροηλον,* αργυρόπεζα, ασπιδιώτας,* ασπιστάων,* αστερόεντα, αστερoπήτης,* αστυβοώτην,* ατρυγέτοιο, άτρυτώνη,* αυδήεσσα, αυτοχόωνον,* βαρβαροφώνων,* βωτιανείρη,* δαιδαλέοιο, δακρυόεσσαν, δενδρήεντι, δερματίνοισιν,* (δεξιτερηφιν), δινήεντα, δουλιχοδείρων,* δυσμενέεσσιν, εγχεσιμώρους,* ελαρινοίσιν, είλατίνοισιν, έλκεσιπέπλους,* έλκεχίτωνες,* έμπυριβήτην,* εννεαβοίων,* εννεάπηχυ, εννεάργυιοι,* εννεώροιο, εντεσιεργούς,* επταβόειον, επταπύλοιο,* ευπατέρειαν,* ευρειάων, ευρυάγυιαν, ευρυμέτωπον,* ευρυοδείης,* ευρυπόροιο,* ευρυρέεθρος,* ευρυχώροιο, ευρώεντα,* ηδυπότοιο, ήεροειδής, ήερόεντα, ήμαθόεντα, (ημετέροισιν), ημιονείην,* ήνεμόεσσαν, ήπεροπευτά,* ήριγενείης, ήυγένειος,* ήυκόμοιο, ήχήεντα,* θεσπεσίοιο, θηλυτεράων, θυμοβόροιο, οντα,* υμοραϊστής,* θυσανόεσσαν,* ιμερόεντα, δοχέαιρα, ιππιoχαίτην,* ιππιoχάρμην,* ίπποβότοιο, ιπποδάμοιο, ιπποδασείης, ιπποκέλευθε,* ιπποκoρυσται,* ισχαλέοιο,* ίφθίμοιο, ιχθυόεντα, καλλιγύναικα,* καλλικόμοιο,* καλλιπάρηον,* καλλιρέεθρον,* καλλιρόοιο,* καρπαλίμοισιν, καρτερόθυμον, καρχαροδόντων, κερδαλεόφρων,* κητώεσσα,* κηώεντα,* κλωμα

[ocr errors]
[ocr errors]


The adjective σιγαλόεντα is used 22 times (7 times in the Iliad and 15 times in the Odyssey), always at the end of the

It is a 'standing epithet,' and is employed as such in this verse, even though it is not strictly applicable to the garments in question. The poet wishes the clause to end with the verse, and this adjective fills the last two feet suitably both as to meter and sense. There is certainly no emphasis on the adjective. . η 34 ff. νηυσι θοησιν τoί γε πεποιθότες | ωκείησιν

λαϊτμα μέγ' έκπερόωσιν, επεί σφισι δωκ' ενοσίχθων:

των νέες ωκείαι ως ει πτερόν | ηε νόημα. Here are two standing epithets,' equivalent in meaning, in the same verse. Compare I 683, where, however, there is not the same tautology:

νηας ευσέλμους άλαδ' έλκέμεν | αμφιελίσσας.

That ωκείησιν (-άων) is used as the standing epithet' after he end of the fourth foot in place of the dative (genitive) of αμφιέλισσα which would not suit the meter, is seen in Θ 197, ιΙΟΙ. In the passage in question of course the epithet is the more suitable because of the miraculous swiftness of the Phaeacian ships, and it suggests vs. 36. The adjective is not emphatic. This position is not one of emphasis as has been indicated by the verses already discussed, and as Professor Goodell has shown (Transactions, XXI (1891),

χόεσσαν,* κολλητοίσιν, κουριδίοιο, κουροτέροισιν, κυανέησιν, κυανοχαίτης, κυδαλίμοιο, κυδιάνειραν,* κυλλοπόδιον, λαχνήεντα, λειριοεντα, λευγαλέοιο, ληιβοτείρης,* μειλιχίοισιν, μητιόεντος,* μιλτοπάρηοι,* μυελόεντα,* νηπυτίοισιν,* οβριμοεργον, οβριμοπάτρη, οινοπέδοιο,* οινοποτήρας,* οιoπόλοισιν, οισυΐνησιν,* οκριθεντα, όκρυόεντος,* όλβιόδαιμον,* ομφαλόεσσαν, οξυβεντα, οπλοτεράων, Ουρανίωνες, * ουρανομήκης,* παιπαλοέσσης, παυροτέροισιν, πενταετηρoν, πετρήεσσαν, πευκαλίμησιν, πευκεδανοίo,* πηγεσιμάλλο,* πιδηέσσης,* ποιήεσσαν, ποιητoίσιν, ποικιλομήτην, ποντοπόροιο, πορφυρέοισιν, πουλοβοτείρη,* πυροφόροιο, σιγαλόεντα,* τειχιόεσσαν,* τερμιόεντα,* τερπικέραυνος, τετραθέλυμνον,* τετραφάληρον,* τηλεδαπάων, τιμήεντος, τριγλώχινι, υλοκόμωροι,* υλήεσσαν, (υμετέροισιν), υψηλήσιν, υψικάρηνοι,* υψικόμοισιν, υψιπετήεις,* υψιπέτηλον,* υψορόφοιο, φοινικόεσσαν, χαλκεοφώνω,* χαλκοβάρεια, χαλκοκορυστή,* χαλκοπαρήου,* χαλκοχιτώνων, χειμερίησιν, χειροτέροισιν, χρυσοπεδίλου,* ώκειάων, ώκυπόδεσσιν, ώκυπόροισιν, ώλεσίκαρποι,* ωμοφάγοισιν.

p. 6.) So the note on 12 539 in the Ameis-Hentze edition (followed by Professor Clapp) seems too strong:

παίδων εν μεγάροισι γονή γένετο κρειόντων, KPELÓVTWV: d. i. die nach Peleus Tod die Herrschaft übernehmen konnten : die Herrschaft zu erben, mit Nachdruck am Ende des Satzes.”

If we compare the Homeric use of these long, picturesque adjectives after the end of the fourth foot with their use in the literary epic, the difference is marked. In Apollonius of Rhodes, Argonautica, Book i, there are but six of these adjectives at the end of the verse in agreement with a preceding noun. According to the law of averages Homer would have used about 50. In the first 1000 lines of the Dionysiaca of Nonnus there is not a single case of an adjective used in this way. The reason is not far to seek. The composer of the literary epic had no objection to 'the sense variously drawn out from one verse to another.' But the Homeric poet preferred a pause in the sense at the end of the verse, and as he had often stated all that was essential in the first four feet he used the adjective as one of a number of devices for filling out the last two feet.

A comparison of groups of verses like the following will make it clear that the burden of the narrative would have been just as complete if the epithet had been omitted, and that the poet did leave out the adjective when the last two feet were needed to complete the sense, or when he wished to begin a new clause at the bucolic diaeresis : (a) A 65

πας δ' άρα χαλκό
λάμφ' ώς τε στεροπή πατρός Διός αιγιόχοιο.

τηλε δε χαλκός
λάμφ' ώς τε στεροπή πατρός Διός. αυτάρ ό γ ήρως κτλ.


. (0) Π 574 ες Πηλή ικέτευσε και ές Θίτιν αργυρόπεζαν:

Ω 74 αλλ' εί τις καλέσειε θεών Θέτιν άσσον εμείο,

Ω 83 ευρε δ' ενί σπηι γλαφυρώ Θέτιν, αμφί δέ τ' άλλαι κτλ. 1 Homer never uses an adjective of this kind in agreement with a noun in the following verse (La Roche, Wiener Studien, XIX (1897), pp. 169, 170).

[ocr errors]

K 153

2 ίοχέαιρα, κυανοχαίτης, εννοσίγαιος, and the adjectives in I179, 28o are used

as nouns.

« PreviousContinue »