Page images
PDF
EPUB

η 71

words similar to the verse in question in Theognis, 207 f., where it is clearly not to be taken with éirí and the dative:

άλλον δ' ου κατέμαρψε δίκη: θάνατος γαρ αναιδής

πρόσθεν επί βλεφάροις έζετο κήρα φέρων. A further indication of the parenthetical use of the participle in this part of the verse may be found by a comparison of pairs of verses like the following:

και λαών, οι μίν ρα θεόν ως (είσορόωντες)

δειδέχατοι μύθοισιν,
Χ 434 Τρωσί τε και Τρωώσει κατά πτόλιν, οί σε θεόν ως

δειδέχατ': GROUP E. The clausula consists of an adjective of four or five syllables.

. More than 200 different adjectives, chiefly ornamental epithets, are thus used in about 1000 verses of the Iliad and Odyssey. Nearly 100 of these adjectives are found only after the bucolic diaeresis.? Two verses deserve especial attention :

ζ 26 είματα μέν τοι κείται ακηδέα | σιγαλόεντα. 1 An asterisk indicates that the adjective is found only after the end of the fourth foot : αγκυλομήτης,* αγκυλότοξος, * αγκυλοχείλης,* αγλαόκαρποι,* άγραυλοιο, αγριοφώνους, * αγροιώται, αγροτεράων, αγχιμαχηται, αδινάων, αθανάτοιο, αιγιόχοιο, αιδοίοιο, αιθαλόεσσαν, αιματόεντα, αιολοθώρηξ,* αίολομίτρων, * αιoλoπώλους,* αιχμητάων, ακριτόμυθοι, ακριτόφυλλον,* αλλοδαποίσιν, αλλοπρόσαλλον, αλλοτρίοισιν, αλφεσίβοιαι,* αμπελόεσσαν, αμφιγυήεις, αμφιγύοισι, αμφιελίσσας,* αμφικύπελλον, αμφιμέλαιναι,* (αμφοτέροισιν), ανδρεϊφόντη,* ανδρομέoιο, ανδροφάγοιο,* άνδροφόνοιο, ανθεμόεσσαν, αντιάνειραι, * αντιθέοιο, αργαλέοιο, αργεννάων, αργιόδοντα, αργυρέησιν, αργυροδίνη,* αργυροηλον,* αργυρόπεζα, ασπιδιώτας,* ασπιστάων,* αστερόεντα, αστερoπήτης,* αστυβοώτην,* ατρυγέτοιο, άτρυτώνη,* αυδήεσσα, αυτοχόωνον,* βαρβαροφώνων,* βωτιανείρη,* δαιδαλέοιο, δακρυόεσσαν, δενδρήεντι, δερματίνοισιν,* (δεξιτερηφιν), δινήεντα, δουλιχοδείρων,* δυσμενέεσσιν, εγχεσιμώρους,* εαρινοίσιν, είλατίνοισιν, έλκεσιπέπλους,* έλκεχίτωνες,* έμπυριβήτην,* εννεαβοίων,* εννεάπηχυ, εννεάργυιοι,* εννεώροιο, εντεσιεργούς,* επταβόειον, επταπύλοιο,* ευπατέρειαν,* εύρειάων, ευρυάγυιαν, ευρυμέτωπον,* ευρυοδείης,* ευρυπόροιο,* ευρυρέεθρος,* ευρυχώροιο, ευρώεντα,* ηδυπότοιο, ήεροειδής, ήερόεντα, ήμαθόεντα, (ημετέροισιν), ημιονείην, ήνεμόεσσαν, ήπεροπευτά,* ήριγενείης, ηυγένειος,* ήυκόμοιο, ήχήεντα,* θεσπεσίοιο, θηλυτεράων, θυμοβόροιο, θυμολέοντα,* θυμοραϊστής,* θυσανόεσσαν,* ιμερόεντα, ιοχέαιρα, ιππιoχαίτην,* ιππιoχάρμην,* ίπποβότοιο, ιπποδάμοιο, ιπποδασείης, ιπποκέλευθε,* ιπποκoρυσται,* ισχαλέοιο,* ίφθίμοιο, ιχθυόεντα, καλλιγύναικα,* καλλικόμοιο,* καλλιπάρτον, * καλλιρέεθρον, * καλλιρόοιο,* καρπαλίμοισιν, καρτερόθυμον, καρχαροδόντων, κερδαλεόφρων,* κητώεσσα, * κηώεντα,* κλωμα

verse.

The adjective σιγαλόεντα is used 22 times (7 times in the Iliad and 15 times in the Odyssey), always at the end of the

It is a 'standing epithet,' and is employed as such in this verse, even though it is not strictly applicable to the garments in question. The poet wishes the clause to end with the verse, and this adjective fills the last two feet suitably both as to meter and sense. There is certainly no emphasis on the adjective. . η 34 f. νηυσι θοήσιν τoί γε πεποιθότες | ωκείησιν

λαϊτμα μέγ' έκπερόωσιν, επεί σφισι δωκ' ενοσίχθων"

των νέες ωκείαι ως ει πτερόν | ηε νόημα. Here are two standing epithets, equivalent in meaning, in the same verse. Compare I 683, where, however, there is not the same tautology:

νηας ευσέλμους άλαδή έλκέμεν | αμφιελίσσας. That ωκείησιν (-άων) is used as the standing epithet’ after the end of the fourth foot in place of the dative (genitive) of αμφιέλισσα which would not suit the meter, is seen in Θ 197, ιΙοΙ. In the passage in question of course the epithet is the more suitable because of the miraculous swiftness of the Phaeacian ships, and it suggests vs. 36. The adjective is not emphatic. This position is not one of emphasis as has been indicated by the verses already discussed, and as Professor Goodell has shown (Transactions, XXI (1891),

χόεσσαν,* κολλητοίσιν, κουριδίοιο, κουροτέροισιν, κυανέησιν, κυανοχαίτης, κυδαλίμοιο, κυδιάνειραν,* κυλλοπόδιον, λαχνήεντα, λειριόεντα, λευγαλέοιο, ληιβοτείρης,* μειλιχίοισιν, μητιόεντος,* μιλτοπάρηοι,* μυελόεντα,* νηπυτίοισιν,* οβριμοεργον, οβριμοπάτρη, οινοπέδοιο,* οινοποτηρας,* οιoπόλοισιν, οίσυΐνησιν,* οκριθεντα, όκρυόεντος,* ολβιόδαιμον,* ομφαλόεσσαν, οξυβεντα, οπλοτεράων, Ουρανίωνες, * ουρανομήκης,* παιπαλοέσσης, παυροτέροισιν, πενταετηρoν, πετρήεσσαν, πευκαλίμησιν, πευκεδανοίo,* πηγεσιμάλλο,* πιδηέσσης,* ποιήεσσαν, ποιητoίσιν, ποικιλομήτην, ποντοπόροιο, πορφυρέοισιν, πουλοβοτείρη,* πυροφόροιο, σιγαλόεντα,* τειχιόεσσαν,* τερμιόεντα,* τερπικέραυνος, τετραθέλυμνον,* τετραφάληρον,* τηλεδαπάων, τιμήεντος, τριγλώχινι, υλοκόμωροι,* Υλήεσσαν, (υμετέροισιν), υψηλησιν, υψικάρηνοι,* υψικόμοισιν, υψιπετήεις,* υψιπέτηλον,* υψορόφοιο, φοινικόεσσαν, χαλκεοφώνω,* χαλκοβάρεια, χαλκοκορυστή,* χαλκοπαρήου,* χαλκοχιτώνων, χειμερίησιν, χειροτέροισιν, χρυσοπεδίλου,* ώκειάων, ώκυπόδεσσιν, ώκυπόροισιν, ώλεσίκαρποι,* ωμοφά. γοισιν,

p. 6.) So the note on 12 539 in the Ameis-Hentze edition (followed by Professor Clapp) seems too strong:

παίδων έν μεγάροισι γονή γένετο κρειόντων, , KPELÓVtWy: d. i. die nach Peleus Tod die Herrschaft übernehmen konnten: die Herrschaft zu erben, mit Nachdruck am Ende des Satzes."

If we compare the Homeric use of these long, picturesque adjectives after the end of the fourth foot with their use in the literary epic, the difference is marked.

In Apollonius of Rhodes, Argonautica, Book i, there are but six of these adjectives at the end of the verse in agreement with a preceding noun.1 According to the law of averages Homer would have used about 50. In the first 1000 lines of the Dionysiaca of Nonnus there is not a single case of an adjective used in this way. The reason is not far to seek. The composer of the literary epic had no objection to the sense variously drawn out from one verse to another.' But the Homeric poet preferred a pause in the sense at the end of the verse, and as he had often stated all that was essential in the first four feet he used the adjective as one of a number of devices for filling out the last two feet.

A comparison of groups of verses like the following will make it clear that the burden of the narrative would have been just as complete if the epithet had been omitted, and that the poet did leave out the adjective when the last two feet were needed to complete the sense, or when he wished to begin a new clause at the bucolic diaeresis : (a) A 65

πας δ' άρα χαλκό λάμφ' ώς τε στεροπή πατρός Διός αιγιόχοιο.

τηλε δε χαλκός λάμφ' ώς τε στεροπή πατρός Διός. αυτάρ ό γ ήρως κτλ. (0) Π 574 ες Πηλή ικέτευσε και ές Θέτιν αργυρόπεζαν:

Ω 74 αλλ' εί τις καλέσειε θεών Θέτιν άσσον εμείο, ,

Ω 83 ευρε δ' ένα σπήι γλαφυρό Θέτιν, αμφί δέ τ' άλλαι κτλ. 1 Homer never uses an adjective of this kind in agreement with a noun in the following verse (La Roche, Wiener Studien, XIX (1897), pp. 169, 170).

2 ίοχέαιρα, κυανοχαίτης, εννοσίγαιος, and the adjectives in I179, 28o are used as nouns.

K 153

(0) 0 371 εύχετο, χείρ' ορέγων εις ουρανόν άστερόεντα:

Ω 97 ακτήν δ' εξαναβάσαι ές ουρανόν αιχθήτην,

Θ 364 ή του ο μεν κλαίεσκε προς ουρανόν, αυταρ έμε Ζεύς κτλ. These are typical, not isolated cases. Taken together they form one of the indications, which it is the purpose of this part of the paper to point out, that in a considerable number of his verses the Homeric poet regarded the end of the fourth foot as a proper stopping-place. A new sentence or clause might be begun here, or, if he chose to continue the same clause to the end of the verse, he had in stock a number of words and phrases by which no new point was added, but the thought was beautified or explained.

II. The second characteristic of the bucolic diaeresis which marks it as similar in kind to the main caesura in its influence on the connection of thought is the fact that for successive verses it is possible to omit the last two feet without disturbing the narrative, e.g.: M 131 τω μεν άρα προπάροιθε πυλάων (υψηλάων)

έστασαν ως ότε τε δρύες ούρεσιν (ύψικάρηνοι),
αι τάνεμον μίμνουσι και υετόν (ήματα πάντα),
(ρίζησιν μεγάλησιν διηνεκέεσσαραρυϊαι :)
ως άρα τω χείρεσσι πεποιθότες (ήδε βίηφιν)

μίμνον επερχόμενον μέγαν "Ασιον (ουδε φέβοντο).
Ε 472 «"Εκτορ πη δή του μίνος ούχεται, (και πριν έχεσκες);

φης που άτερ λαών πόλιν εξέμεν (ήδ' επικούρων)
(οίος, σύν γάμβροισι κασιγνήτοισί τε σούσιν)
των νυν ού τιν' εγώ ιδέειν δύναμ' (ουδε νοήσαι),

αλλά καταπτώσσουσι, κύνες ως (αμφί λέοντα). III. The tags which are suitable to follow the bucolic diaeresis are very numerous. Here again there is so much material that only a brief indication of its character can be given. .

(a) All the most prominent divinities and many heroes whose names consist of not more than three syllables have epithets of such length and quantities that the name and epithet together just fill the last two feet of the verse. 1

1 μητίετα Ζεύς, ευρύοπα Ζεύς, ευρύοπα Ζήν, πότνια "Ηρη, Πάλλας 'Αθήνη, Φοίβος 'Aπόλλων, "Αρτεμις αγνή, 8βριμος "Αρης, χάλκεος "Αρης, οξύν"Αρηα, θούρος

(6) In more than five per cent of the verses of the Iliad and Odyssey the subject, predicate nominative, object, or substantive modifier in an oblique case, with or without a preposition, just fills the last two feet of the verse. This class contains many familiar tags; e.gr. θυμός αγήνωρ, όβριμον έγχος, νηλέι χαλκό, εν μεγάροισιν.

(c) Some tags are used in several cases :

Ν. πατρίς αρουρα
G. πατρίδος αίης
D. πατρίδι γαίη
Α. πατρίδα γαίαν

νηυς εύεργος
νηος είσης
νη μελαίνη
νηα μέλαιναν

olo dóuoco
ώ ενί οίκω
όνδε δόμoνδε
χαλκοβατές δω,
υψερεφές δω

The results of this examination of the use by the Homeric poet of the bucolic diaeresis, if accepted, will tend to weaken the argument for the origin of the hexameter which is based on the likeness of the caesura of the third foot to the pause at the end of the verse. For the same argument may be urged for the derivation from tetrapody and dipody - since the poet's treatment of the bucolic diaeresis differs in degree only from his treatment of the pause in the third foot.

It is not the purpose of this paper, however, to discuss the origin of the hexameter, but, in concluding, to raise the query whether it may not be conducive to a better appreciation of the poems to reason in the reverse direction? Instead of arguing from the use of the pauses to the derivation of the hexameter, may it not be more profitable to try to understand better the bearing of the musical or metrical pauses on the meaning and artistic effect of the verse? The poet's chief pause in the sense, as well as in the rhythm, is at the end of the verse. Next comes the caesura of the third foot, and after that in order of importance, the bucolic diaeresis. The treatment of these pauses is the same in kind. The

"Αρηα, ούλον 'Αρηα, δι'Αφροδίτη, ωκέα "Ίρις, φαίδιμος "Εκτωρ, 8βριμος "Εκτωρ, "Εκτορι δίω, Έκτορα διον, δίoς 'Αχιλλεύς, ώκυς (without πόδας) 'Αχιλλεύς, φαίδιμος Αίας, διος 'Οδυσσεύς.

1 See the article by E. von Leutsch in Philologus, XII (1857), p. 25 ff.

« PreviousContinue »